door Florian Jacobs
| In alle vroegte werd op 3 juli de voltallige selectie van het Zukertorts veertiental verwacht op vliegveld Schiphol, om gezamenlijk af te reizen voor wat alweer de tiende editie van de jaarlijkse match tussen Engeland en Nederland zou worden. Ditmaal was de eindbestemming niet Prestatyn, maar Liverpool. Christopher, Tjark, Roger, Shotaro, Michiel, Yannick, Jean-Paul, Mateusz, Bram, Boaz, David, Celio, Niroel en de begeleiders Richard, Florian, Boris en Robert waren allemaal keurig rond de klok van half acht in de grote hal van Schiphol aanwezig, een prestatie op zich daar de vorige dag de overwinning op Brazilië had plaatsgevonden en algehele frisheid bepaald niet kon worden verondersteld. Alleen Laurens en zijn vader waren nergens te bekennen. Er werd gebeld, gedrenteld en gewacht, totdat iemand het besluit nam de rijen voor de douane te trotseren. De ouders zwaaiden de gladiatoren uit, en even later stonden we voor een dure kaaswinkel opnieuw drentelend te wachten. Gelukkig was er een zeer behulpzame nepkoe geplaatst voor de uitgestalde kaas, waarop en waaromheen de groep zich positioneerde als de zwarte stukken in een niet al te best verlopen Konings-Indiër. |
| Even later (het was tegen negenen) vertoonde zich het schuldbewuste gezicht van Laurens. Nu was het gezelschap compleet en konden we ons haasten naar de ondertussen gereed gemaakte gate. Bij Easyjet vindt de transformatie van de te vervoeren passagiers als volgt plaats: de aangekomen passagiers worden uitgeladen en door bijna hetzelfde pad als de in te laden vracht geleid, waarna de nieuwe reizigers onmiddellijk worden ingeladen in hetzelfde vliegtuig. Ondertussen knort er een vrachtwagentje voorbij, dat de benzinetank vult. Een krapper, efficiënter schema is ondenkbaar. De reis naar het vliegveld van Liverpool verliep voorspoedig en ook het van tevoren gevreesde traject per bus, trein en een andere trein bracht ons zonder problemen bij het station Town Green, dat enkele lange straten van de speellocatie lag. |
| Hoewel het wel als zodanig was aangekondigd, waren we hier allang niet meer in Liverpool. We waren in Aughton, een plaatsje van zo’n achtduizend inwoners dat zeventien kilometer van het centrum van Liverpool lag. Qua sfeer is Aughton Abcoude op zondag: geen mens op straat, veel groene, keurige woonwijken en meer scholen dan je zou verwachten op grond van de populatie en de levendigheid. De speellocatie was niet geheel verrassend een van deze scholen, de St. Michaels School, een school die door afgevaardigden van de Church of England werd geleid. De speelzaal, een soort van aula, bevatte zodoende een poster met de interessante tekst ‘Growing and changing, becoming what God made us to be’, een formulering die voer voor filosofen bood. In het ons toegewezen lokaal, waar we eten kregen en onze tassen kwijt konden, hing een leeg kruis. (Bij al dit protestante geweld viel overigens wel de grote hoeveelheid verwijzingen naar de Griekse mythologie op. Ook hing er een schitterende collage van Macbeth, maar dit geheel terzijde.) |
| We kregen een smakelijke lunch en nadat het onvermijdelijke voetbalveld was opgezocht, druppelden de Engelse afgevaardigden binnen en nam iedereen achter zijn bord plaats. Ja, zijn bord, want ook in Engeland is de verhouding jongens/meisjes in het schaken scheef gebleven en alleen maar schever gegroeid: aan de match deed geen enkel meisje mee en bij het rapidtoernooi, waar ook oud-deelnemers en Engelse kinderen die net de boot hadden gemist aan deelnamen, deden welgeteld twee meisjes, twee zusjes, mee. |
|
Na een mooie introductie van de organisator van Engelse zijde, Peter Purland, een zeer vriendelijke Welshman die zijn Engels eerder zingt dan spreekt, kon de match beginnen. Om één uur vingen de wedstrijden aan. Er was genoeg bedenktijd, één uur voor dertig zetten en een kwartier voor de rest van de partij. |
|
|
Toch druppelden de eerste Zukertorters snel ons lokaal binnen. Er was het een en ander misgegaan in de opening. Sommige spelers waren de Gouden Regels even vergeten, anderen zagen elementaire trucs over het hoofd en vooral snel spel leverde slordige fouten op, die door de Engelse talenten, die verzorgd en rustig speelden, genadeloos werden afgestraft. Vooral de manier waarop enkele Engelsen het Damegambiet hanteerden, was een schot in de roos. Aan deze opening zal het komend seizoen veel aandacht worden besteed! Hoewel er flink werd gestreden - zo wist Yannick een eindspel met een stuk minder door actief spel knap remise te houden - was de vroege achterstand niet goed meer weg te werken en beindigden we met drie punten achterstand de eerste ronde. Het zag ernaar uit dat de reis en het lage aantal uren slaap ons zouden opbreken. |
|
|
| Na het voetballen, waarin wij wél superieur waren aan de Engelsen, begon de tweede partij hoopvol. Echter, ook nu weer ging er in het begin veel mis en kon de grote achterstand niet meer worden ingelopen. Wel is de partij van Jean-Paul, die wits omslachtige behandeling van de doorschuifvariant van het Frans genadeloos afstrafte door met zijn lopers dood en vernieling te zaaien in de ruïnes van het witte kamp, het noemen waard. De einduitslag werd 17½-10½ voor de Engelsen, waarmee de traditie in stand bleef dat het ontvangende team altijd wint. Slechts één keer is deze traditie doorbroken: toen wonnen de Engelsen in Amstelveen. Volgend jaar beter! |
| Per auto verkasten wij rond zevenen naar een nabijgelegen pub, waar alle kinderen net aan één tafel pasten. Terwijl de allervriendelijkste barmeisjes echt Engels eten op grote dienbladen rondbrachten, werd er nota bene nog steeds door de jongens geschaakt! De begeleiders genoten ondertussen van de plaatselijke brouwkunst. |
| Verzadigd haalden wij vervolgens op het nippertje de trein. Twee haltes verder stapten we uit en na een eindje lopen kon iedereen zich nestelen op zijn kamer. Er werd voetbal gekeken en een aantal jongens beleefde een waterig avontuur bij de supermarkt, waar nog flink om gelachen werd. Hoewel op de kamer van deze begeleider de lichten op twaalf uur uit waren en er nog genoeg uren slaap zijn gepakt, betwijfel ik of dat in andere kamers ook zo is nageleefd. Zie de foto aan het eind van dit verslag. |
| Op zondagochtend was iedereen om acht uur present aan de ontbijttafel en werd er een fatsoenlijk English Breakfast met belabberde koffie naar binnen gewerkt. Mocht u het nog niet weten: neem altijd eigen koffie en een koffiezetapparaat mee naar Engeland, want het afgietsel dat men daar onder die naam schenkt is mensonterend. Toen iedereen zijn buikje rond had gegeten, liep ondergetekende eerst zelfverzekerd de verkeerde kant op, zodat de trein maar net werd gehaald dankzij het optrekken van een barricade bij de deuren van de trein. Nogmaals mijn welgemeende excuses. |
|
Wederom werden wij van de trein opgepikt door de auto’s van Engelse ouders. Onze chauffeur was nog niet zo wakker en reed een eindje om, waardoor we een gratis tour door het dorp kregen. Vandaag was het rapiddag, en die verliep stukken beter. |
|
|
De Engelsen wisten hun verzorgde spel weliswaar in het lange speeltempo goed te ontplooien, maar in het rapidgeweld waren wij superieur. Het ontbrak de Engelse kinderen aan fantasie om aan ons tactisch vernuft te ontkomen. Christopher en Tjark eindigden op een gedeelde eerste plaats en als Roger de laatste wedstrijd had gewonnen was ook hij daarbij gekomen. Na de laatste vriendelijke woorden van Peter hebben we de Engelse organisatoren uitgebreid bedankt - de organisatie, de sfeer, de speellocatie, het eten en het voetbalveld waren immers uitstekend - en werden we per auto naar het vliegveld gebracht. Hier begon het lange wachten weer, maar de fish & chips smaakten goed en de Beatles-citaten langs de muren (het is immers het John Lennon Airport) en de paar mensen die er van overtuigd waren dat we Duitsers of Polen waren zorgden voor plezierige afleiding. Tijdens de vliegreis werd er eindelijk rust gevonden en na een hartelijk afscheid ging iedereen goedgeluimd naar huis. Tot volgend jaar! |
|