Nieuws

• A1 wint van Philidor (7-1-2012)

Het was een hele aardige speeldag, drie weken geleden. Even leek het erop dat de provincies Groningen en Friesland in hun geheel onder water zouden komen te staan, maar niets van dat alles. Het werd een reguliere KNSB-zaterdag met zowaar nog mooi weer ook. De zon scheen rijkelijk naar binnen bij Zalencentrum Priyas, speellocatie van Koninklijke Schaakclub Philidor 1847.

Philidor 1847 is een sterke club met op bord 1 steevast IM Migchiel de Jong. Sinds jaar en dag spelen ze in de 1e klasse. Dit jaar is hun opstelling goed voor een gemiddelde rating van 2222. Ze speelden zelfs gelijk tegen En Passant, waar wij vrij overtuigend van verloren. Zondermeer een tegenstander om niet te onderschatten. Hoeveel clubs mogen zich trouwens koninklijk noemen in Nederland? Het zullen er niet veel zijn.

Naast mij gebeurden veel interessante dingen. Fitzgerald kreeg het Hollands tegen zich en nam de tijd om daar iets op te bedenken. Het werd een dubbelfianchetto, iets dat ik tegen het Hollands nog nooit eerder had gezien. Jelmers stelling was ook wat apart. Tegen de Grünfeld wist hij een IQP (geïsoleerde damepion) te krijgen. Zijn paard kwam daardoor op e4 terecht, zwart speelde ... Pf6 en Jelmer moest weer terug met Pc3. Kan dat allemaal? De wondere wereld van de openingstheorie bleef mij verbazen, ook op mijn eigen bord.

Na wat rondlopen zag ik dat Matthew al snel een erg degelijke stelling had bereikt in het Slavisch. Sander speelde Konings-Indisch tegen het Engels (dus zonder d4) van zijn tegenstander. Een systeem dat soms snel kan vervlakken als beide spelers het goed doen. Maar hoe vaak 'doen beide spelers het goed'? Sybolt had ook Slavisch gespeeld. Bij hem ging het nog beter dan bij Matthew. Zijn tegenstander speelde een fianchetto en offerde zijn c4-pion daarbij. De compensatie was niet zo overweldigend als bij Timman-Ernst (Tata 2012). Het was zelfs zoeken naar enige vorm van compensatie. Bij Dennis ging er iets mis. Hij was een open Siciliaan ingegaan en de opstelling met Dd2, 0-0-0 en f4 lukte ineens niet. Doordat hij was begonnen met f4 moest hij op een gegeven moment De3+ toelaten. Dan is het al te laat voor Dd2 en 0-0-0 wordt al helemaal lastig. Dennis loste het op met Tf1, Tf3 en een kunstmatige rokade. Kevin speelde een sterke partij. De Konings-Indische aanval van zijn tegenstander maakte weinig indruk en hij kon al snel ... Pf4 spelen. Dat paard was daar niet weg te krijgen en f4 was een prachtig veld.

Veel later pas vielen de eerste beslissingen. Matthew had het initiatief van wit vakkundig op niets uit laten lopen en kon nu zelf eens wat gaan proberen. Zijn stelling was echter zo ontzettend degelijk dat hij zelf ook weinig bleek te kunnen. Remise was het gevolg. Bij Stan stonden de stukken al snel weer in de beginstelling - met de koning aan de goede kant. Ik heb maar weinig gezien van zijn partij. Ik feliciteerde Stan nog wel met zijn overwinning, ongetwijfeld een sterke partij waar niets op af te dingen viel. Ook van Sander's partij heb ik weinig meegekregen. Hij zat ook zo ver weg. Uit het verslag van Philidor lezen we dat de tegenstander een kwaliteit had geofferd en daar twee pionnen voor had gekregen. Sander wist voor voldoende tegendreiging te zorgen in het eindspel met zijn twee torens en maakte remise.

Toen was het even gedaan met het goede nieuws. Dennis had ondanks zijn gekke 'rokade' nog een goede stelling gekregen. Erg goed zelfs! Hij had ergens Pxb7, dat achter elkaar won. Het was een stukoffer voor twee pionnen, maar de zwarte koning zou met geen mogelijkheid meer kunnen ontsnappen. Dennis was echter verblind door een andere variant die er ook erg verleidelijk uitzag. Met Tg3 werd de zwarte dame op g6 in verlegenheid gebracht. Het voordeel was +1,5 toen de tegenstander zijn dame gaf voor een toren en een paard, misschien nog een pion erbij. Het ging ergens nog mis: de twee torens van zwart waren dodelijk.

Een andere tegenvaller kwam van het bord van Sybolt. Sybolt had sterk gespeeld en de pion die hij in de opening had geslagen, was belangrijker en belangrijker geworden. Het resulteerde in een gewonnen stelling, hij had de winst ook al gezien. Voor de zekerheid wilde hij nog even één zet doen, om al het spel van de tegenstander eruit te halen. Helemaal geen slechte beslissing, zo iets voor zet 40. Met die zet gaf hij echter zijn e2-pion weg (met zwart!), waardoor het ineens niet meer gewonnen was.

Lody had eigenlijk de hele dag al niet goed gestaan en het ging van kwaad tot erger. Toen ik kwam kijken had hij een eindspel met paard tegen loper en ieder twee torens. De loper van de tegenstander was wat sterker en zijn toren dreigde binnen te komen op de zevende rij. IM De Jong had zijn voordeel uiteindelijk omgezet naar een toreneindspel met een pion meer. Hij had vier pionnen, Lody had er drie. Ze stonden allemaal mooi op de koningsvleugel en het laatste dat je dan wilt als aanvallende partij is pionnen ruilen. Dat was echter wel de enige manier om vorderingen te maken. Nadat er wat pionnen waren afgeruild, was het gemakkelijk remise te houden en zo bleef Lody toch nog ongeslagen. Erg knap verdedigd!

Ik speelde op bord 6 tegen FM Addy Lont. Door een aantal duidelijk mindere zetten van mij kon hij met g4 een koningsaanval beginnen. Zijn voordeel was een aantal zetten later opgelopen tot +3, veel van mijn stukken moesten machteloos toekijken. Ik zat in tijdnood (8 minuten), hij had nog alle tijd (45 minuten). Doordat hij geen directe winst kon vinden, besloot hij de stelling te openen. Dat was niet goed. Zijn tijd was inmiddels ver teruggelopen en na zijn laatste zet was de stelling weer ongeveer gelijk. Ik bood een keer remise aan, maar hij speelde door omdat ik nog 2 minuten had voor 6 zetten. Hij was echter degene die blunderde voor de tijdcontrole.

Hoe liep het af met het dubbelfianchetto van Fitzgerald? Was de stelling met geïsoleerde damepion van Jelmer goed of slecht? Bij Fitzgerald ging het mis. Zijn tegenstander speelde een sterke partij. De complicaties leken even in wits voordeel te zijn na Pg5, maar zwart had uit het niets 24 ... Te2. De toren kon zowel door de dame als de toren niet worden geslagen. Ondertussen tikte de tijd van Fitzgerald weg en was zijn stelling al beyond repair. Alle stukken van zwart kwamen binnen. De partij is terug te vinden op de website van Philidor 1847. Jelmers originele aanpak van de opening was wel een succes. De activiteit van de witte stukken was ongekend en hij kon steeds weer voor nieuwe dreigingen zorgen. Tegenstander Tjapko Struik kon ergens nog de dame geven voor een toren, een paard en een pion. Het leek mij wel wat. Hij koos echter voor een andere verdediging, maar wist geen goede stelling te bereiken. Jelmer won ergens een kwaliteit en niet veel later was het punt binnen.

Dat brengt de stand op 5-4. Wie was er nog als laatste bezig? Dat was Kevin, tegen Nick Maatman. Kevin, die zijn paard zo mooi op f4 had kunnen neerzetten. Had hij zijn stelling dan niet uit kunnen bouwen tot een vernietigende koningsaanval? Nee, maar hij had na de tijdcontrole wel een eindspel bereikt met twee pionnen meer. Dat wint misschien nog wel makkelijker. Zou hij niet weer in tijdnood komen? Fitzgerald was er niet gerust op, Matthew wel. Kevin maakte het sterk af, won zijn partij en zo was de 6-4 overwinning binnen.

• Een verslag van het NK snelschaken voor clubteams (3-12-2011)

Ja ... denken, das ist das Unglück.
A. Schnitzler

Florian Jacobs Dit verhaal begint op een pikdonkere ochtend, een ochtend die eerder een diepe nacht geleek - want hoe zou een beginnende zon die eindeloze rij van voorbijschietende wolkenschimmen kunnen doorbreken? - een ochtend vol huilende storm, neerstriemende regen en angstwekkende rukwinden, precies zo'n ochtend die pardoes een nieuwe watersnoodramp kan opleveren. Op dit begin van de 3e december 2011 trof de toekomstige bord 2 van de afvaardiging van Zukertort Amstelveen zich, na anderhalf uur slaap, aan op een allerguurst, buitengemeen niet uitnodigend stationnetje in Almere-West, in een buurt waar men een plein naar Michael Jackson en een pad naar Chopin heeft vernoemd, en hij vroeg zich ernstig af of hij niet eigenlijk volgende week op deze plek werd verwacht. De beoogde bord 3, met wie hij vanaf Amsterdam Centraal zou reizen, was nergens te bekennen geweest en telefonisch onbereikbaar gebleken en bord 1, die wél een rijbewijs bezit, had hier toch een kwartier geleden al moeten zijn. Dus bord 2, zijn verstrooidheid indachtig, vervloekte stampvoetend alle goden die hem te binnen schoten.

Enkele auto's scheurden de steeds opnieuw naïef hoopvol naar voren tredende bord 2 voorbij, toen hij, een hoera slakend tot het moment dat een ijskoude regendruppel precies tussen jas en lichaam op het einde van zijn hals het eindpunt van zijn val vond, de glimlach van bord 1 achter een stuur ontdekte. En opeens, als een omgekeerde wet van Murphy, ging alles voorspoedig: bord 4 kwam precies op tijd de deur uit, de broer van bord 3 belde op en liet weten dat bord 3 juist de trein was ingestapt en zou aankomen op het moment dat de rest de parkeerplaats van het station weer zou opdraaien, en een poosje later verlieten Tobias, Florian, Hing Ting en Shotaro, want dat zijn de pantoffelhelden van dit verhaal, het schemerende Almere, om, allerlei belabberde radiomuziek later, te arriveren in Rosmalen, alwaar het NK snelschaken voor clubteams zou worden gespeeld.

Ter inleiding: dit NK was een open kampioenschap waarin de teams vochten om hoofdprijzen in drie categorieën: eentje waarin de gemiddelde rating van de vier teamleden maximaal 1800 was, eentje met een gemiddelde rating van 1800 tot 2100 en een meest prestigieuze categorie waarin de teams vanaf 2100 hun meesterkunsten vertoonden. Het vermakelijke, vrolijk rommelige, soms komische, soms tragische, ronduit unieke van dit kampioenschap was, dat alle categorieën in één grote groep werden gedumpt, zodat de hele meuk tegen elkaar speelde in vijftien ronden, waarin dat vermaledijde (waarover later meer) Zwitserse systeem de ronde-indeling verzorgde. Omdat onze gemiddelde rating een nietige 2007 bedroeg, vielen wij ruim in de tweede categorie. Echter, met (grote vriendelijke) snelschaakreus Tobias op bord 1, in de vorige eeuw aardig jeugdtalent Florian op bord 2, (zeker bij Zukertort) gevreesd blitz- en bulletmonstertje Hing Ting op bord 3 en buitengewoon gewiekste Shotaro op bord 4 achtten wij ons niet kansloos voor de titel van groep B.

In veel toernooien is het de gewoonte om de eerste ronde op rating in te delen, wat inhoudt dat het, op rating geordende, deelnemersveld precies doormidden wordt gehakt, waarna de nummers één van de twee ontstane groepen tegen elkaar spelen, en de nummers twee, enzovoort. Wij bleken het meest gemiddelde team en mochten het in de eerste ronde opnemen tegen de ratingfavorieten: HMC uit Den Bosch. Zo tref je op een nuchtere maag GM Fridman en internationaal vermaarde IM's Zatonskih, Burg en Bosch. Zo'n heuglijke indeling brengt een hoop gedenkwaardigs teweeg: je staat bovenaan de ronde-indeling, zit op een van die podia die men in buurthuizen en bejaardencentra veelvuldig aantreft en die Gerard Reve zo mooi kon beschrijven, de wethouder doet de eerste zet van Tobias en je wordt vakkundig zoek gerekend en/of grondig weggetikt. Tobias was nog niet helemaal wakker en meende een kwaliteit te kunnen offeren om een pion te pakken die toch nog gedekt bleek; Florian koos een scherpere opening dan hij 's ochtends (of überhaupt) aankan, haalde wat zetten door elkaar en bleef een stuk achter. Op de lagere borden ging het beter: Shotaro werd weliswaar gedegen weggespeeld maar wist wat tegenspel op te hoesten dat dusdanige vormen aannam dat beide spelers op een gegeven moment dachten dat hij mat ging zetten. Tot ze erachter kwamen, tot grote teleurstelling van Shotaro, dat er nog een loper op b1 in leven bleek te zijn gebleven die een mat zettend paard op h7 oppeuzelde. 0-3. Blijft over Hing Ting. Daar was ook een hele hoop misgegaan (volksleger pionnen achter in een eindspel van twee wanhopig toekijkende torens en een zielige loper tegen een machtige dame en een loper als een vuurtoren), maar gelukkig is een titelhouder ook soms tot zelfdestructie in staat: Twan gaf opeens zijn superieure loper en meest significante vrijpion weg, waarop hij maar een spervuur van schaakjes inzette. Beiden hadden nog zo'n twintig seconden op de klok. Hing Ting wandelde keurig met zijn koning weg, dacht zelfs ergens de dame te kunnen slaan. De slagzet bleek er evenwel eentje van de onreglementaire soort, zodat Twan had kunnen claimen. Die deed dat echter niet en gaf een keertje geen schaak. iHa! dacht Hing Ting, mijn beurt! en zette zelf schaak. Onopvallend, dat wel. Waarop Twan Hing Ting weer schaak zette. Stonden er twee koningen schaak. Tja, dat kan niet. Dus claimde Hing Ting. 1-3.

Hierna troffen we een team dat gemiddeld zelfs een lagere rating bezat dan wij. Dus wonnen we, adel verplicht, nipt. In ronde 3 wachtte het welbekende Boven-IJ. Florian en Hing Ting speelden twee weinig interessante remises. Tobias behandelde de Alapin uiterst voortvarend: met b4, Tfd1 en Tac1 werd de zwarte dame steeds opgejaagd tot de traditionele isolani op d4 zich triomferend naar d5 stuwde, waar hij weliswaar roemvol ten onder ging maar ook een eindspel met twee pionnen meer initieerde, dat Tobias, met twintig seconden op de klok, met vaste hand uitspeelde. Shotaro's partij was een uiterst zotte: hij werd weggespeeld, en wel zodanig dat de tegenstander mat in twee kon geven, waarvan de eerste zet een promotie inhield. Hij duwde zijn pion naar de achtste rij en drukte de klok in. Shotaro claimde, won de partij. Wat bleek? Als die pion niet in een stuk verandert, is het een onreglementaire zet. Wie na een onreglementaire zet de klok indrukt, verliest de partij. Het heeft niets meer met schaken te maken, maar de regels van snelschaak bieden zulke uitwegen nu eenmaal.

Hierna volgde een geflatteerde overwinning op Utrecht 3, waarop we ons plotseling in de subtop bevonden. Dus kwamen we Paul Keres 1 tegen. Het verschil van gemiddeld driehonderd ratingpunten per bord bleek nergens overbrugbaar: 0-4. Vervolgens was hun kleine broer aan de beurt. In een spannende strijd, die lange tijd gelijk opging en pas in de laatste minuut werd beslist, versloegen we Paul Keres 2 met 2½-1½. Ronde 7 bracht een zwakkere tegenstander, die met 3½-½ werd verslagen. Zodoende hadden we op de helft van het toernooi 10 matchpunten van de maximale 14 veroverd. De subtop was weer bereikt en een sterk team wachtte ons op: En Passant 2.

Als eerste was Hing Ting klaar. Hij was met zwart tegen Richard Vedder in de Panov de bekende variant met Lg4, Db3, Lxf3 en gxf3 ingegaan, die wit weliswaar een zwakkere structuur oplevert, maar ook een sterk initiatief en een aanzienlijk ruimtevoordeel. Na tal van schermutselingen ontstond een toreneindspel van vier pionnen tegen vier, waarin Hing Ting een pion meer op de koningsvleugel bezat, die werd gecompenseerd door een vrije b-pion van wit. Omdat wits toren actiever was dan die van Hing Ting, leek remise een logisch resultaat. Schrijver dezes wendde op dit moment zijn aandacht even naar zijn eigen bord, deed een zet die goed noch slecht was, en keek weer naar bord 3. Hing Ting stond opeens twee pionnen voor, had zijn toren op de tweede rij weten te posteren en hield de eens zo gevaarlijke witte b-pion triomfantelijk in zijn knuistje. Het vervolg won hij gemakkelijk. Tobias stond ietsje minder tegen Henk Vedder, Shotaro stond lastig maar lang niet verloren. Florian stond ongeveer gelijk tegen Böhm: een opening van niks was verzand in een uitermate gesloten stelling, waarin Florian een machtig paard op f5 had verkregen, dat de aankomende zwarte inval over de b-lijn compenseerde. In deze stelling, die op het punt van ontvlammen stond, bood Böhm opeens remise aan. Tobias had zijn stelling naar een volkomen gelijk eindspel gedirigeerd; Shotaro zag er ook minstens remise uit. Dus nam Florian het aanbod aan. Tobias werd snel remise, dus was het weer wachten op Shotaro. In een zinderende tijdnoodfase vlogen de handen over het bord. Shotaro zette schaak. Zijn tegenstander, Dick de Graaf, speelde een zet die daar niets tegen deed, maar merkte zijn fout juist op tijd op. Hij nam zijn zet terug, pakte zijn koning, speelde deze weg, drukte de klok in. Shotaro claimde, won de partij. Zwart had zijn koning naar een gedekt veld gespeeld!

De organisatie was zo vriendelijk geweest om een rondeprijs in te voeren, die werd vergeven aan het team dat het grootste ratingverschil had weten te trotseren en een (veel) hoger aangeslagen team had weten te verslaan. Deze ronde viel ons deze eer ten deel, zodat de reiskosten naar Almere er ook weer uit waren. Het gevolg van onze opmars, waar deze prijs de bekroning van betekende, was evenwel, dat ons miezerige, meesterloze teampje zich zomaar tussen de matadors aan de top van de ranglijst had weten te wurmen. Zodoende mochten we weer aan bord 1 plaatsnemen, ditmaal niet omdat een toevallige indeling ons gunstig gezind was, maar op grond van een onvoorziene puntenverzameling.

Zo klim je dat alleraardigste podium weer op, zo overzie je enigszins zelfvoldaan de hele zaal, zo druppelen allerlei overwinningsfantasieën reeds je fantasie binnen en zo schuift in je ooghoeken een GM zijn stoel aan. Smeets, Nijboer, Bosboom, Carlier. Goedemiddag. Schietgebedje, vrolijk gekeuvel, handen schudden, klok aan. Niets te verliezen, open vizier, klaar om te vermorzelen of te worden vermorzeld.

De partijen van Tobias en Florian verliepen in grote lijnen hetzelfde. Beiden waren in hun nopjes met hun opening, beiden letten ze eventjes niet op, beiden lieten ze een pionnetje glippen. Grootmeesters zijn grote gulzigaards en gingen op hun graaiwerk zitten. Tegenspel, waar is dat lieflijke tegenspel dat zelfs de meest vernietigde stellingen nog kan transformeren in uitvalsbases van gruwelijke aanvalsgolven? Tobias probeerde van alles, maar werd weggeschoven, moest capituleren. Florian gaf zijn hele koningsvleugel weg, veroverde toen alle pionnen op de koningsvleugel, kwam in een eindspel van toren en pion tegen toren terecht dat bijna bijna te keepen was, dat Nijboer echter wel gemakkelijk wist te winnen. Hing Ting had moeten winnen, maar Bosboom, tja, Manuel, de man van duizend listen ... daar zouden we een werkwoord van moeten maken ... en Shotaro werd er ook al afgezet... We zouden graag van enige heroïek willen verhalen, muze, vertel ons van het team dat na veel rondzwerven enzovoorts, maar we waren eenvoudigweg kansloos. Niet getreurd! Het vlot drijft verder!

Nu ging het even behoorlijk mis. We verloren, kansrijker maar ook vrij kansloos, van een Utrecht 2 dat eveneens propvol meesters zat en verloren net van LSG met 2½-1½. Op de twee laatste borden werden Hing Ting en Shotaro zonder hoop gelaten tegen titelhouders, op het eerste bord liet Tobias zijn talent spreken om Jan-Willem de Jong te remiseren en Florian kreeg de meest idiote partij van zijn toernooi op het bord. In de opening zat hij weer eens niet op te letten tegen Arthur Pijpers, zodat hij na de volgende zetten al vol in de denktank moest: 1. d4 Pf6 2. c4 c5 3. d5 b5 4. f3 bxc4 5. e4 e6 6. Lxc4? Pxd5! 7. Lxd5 exd5 8. Dxd5 Pc6 9. Pe2 La6 - hellep. Hij koos voor een strategie die uit optimistisch perspectief riskant en realistisch gezien suïcidaal genoemd mag worden, speelde 10. Pbc3, plantte de dame maar op h5 en liet zijn damevleugel aan zijn lot over. Een offerfestijn volgde. Eerst liet zwart wit gratis een pion op c5 slaan en offerde hij zijn dame voor een toren en een licht stuk. Zwarts stukken zwermden uit, omklemden wit. Wit wist zich eruit te trukeren, won een kwal, raakte ondertussen wel zijn laatste grip op de stelling kwijt doordat zwarts lopers de boel controleerden als bewakers in een panopticon. Wit offerde alles op de damevleugel om zwarts zwartveldige loper af te ruilen, waardoor hij een dame op f6 kreeg. Ver weg, op de damevleugel, stormden ondertussen zwarte pionnen naar voren. Daar was toch niets meer te redden, dus speelde wit maar op de andere kant. Het is tenslotte een logisch spel. Wits laatste zetten waren h3, g4, hxg4, Th2 en Th8 mat.

Wel moest er weer eens dringend gewonnen worden. Dat lukte tegen Barneveld: 4-0. We raakten weer hoopvol gestemd; het eerste bier werd reeds genuttigd (door de twee hoogste borden natuurlijk). Waarop we de slechtste wedstrijd van de dag speelden. Hing Ting verloor gewoonweg ieder stuk. Florian begreep het spelletje helemaal niet meer, bracht zijn stelling met een serie van onbegrijpelijke zetten finaal om zeep, waarna hij fraai werd matgezet. Het is dat Tobias zijn grafstelling, met dank aan het lange nadenken van zijn tegenstander, nog naar winst wist te peuteren en dat Shotaro een puike partij afleverde tegen een tegenstander waar hij een jaar eerder nog van had verloren, anders was het drama ook qua matchpunten compleet geweest. Maar goed, ten gevolge van dit falen zouden we toch een gemakkelijkere tegenstander ontmoeten?

Niets daarvan! Apeldoorn 1 was de volgende! Wablief? Hoe konden we nu na een dergelijke serie wanprestaties zo'n topteam treffen, dat zich zelfs de luxe kon permitteren GM Siebrecht op bord 4 te installeren? Welnu, hoe dan ook, het gevolg was een dikverdiende 0-4: GM Pruijssers was bepaald niet onder de indruk van het Koningsgambiet van Tobias, pakte hem zorgvuldig in en rolde hem vakkundig op. IM Van Delft wist wél een aanval op de koningsvleugel op te zetten, terwijl Florian moedeloos bleef proberen van enige twijgjes een katapult te bouwen op de damevleugel. Hing Ting was wel heel snel afgetuigd door IM Kuipers en Shotaro verging het niet heel veel beter tegen Siebrecht. Tot zover onze titelaspiraties?

Welnee! Rage, rage against the dying of the light! Ook al werden we ingedeeld tegen een team dat gemiddeld sterker was, ook al mocht Tobias het opnemen tegen GM Janssen, we zouden ons niet zonder slag of stoot laten opnemen in de duisternis van de middenmoot! Niet na een dag waarop we verdorie zowat de hele top hadden gehad (en zowaar nog enige bordpuntjes in het verliesgeweld bijeen hadden weten te sprokkelen). Het eerste lichtpunt was de knappe winstpartij van Hing Ting, die een prachtdag gepast afsloot. Florian had opeens wel weer door hoe een Damegambiet moet worden gespeeld en liep er met een wit centrum vrolijk doorheen om tenslotte een hinderlijk rondspringend paard te promoveren tot torenverslindende veelvraat. Tobias, die topscorer van ons team werd, kan het beste over zijn eigen partij vertellen: Ik vond eigenlijk dat ik de hele tijd wat minder stond in een Konings-Indiër. Soms wil het gewoon niet: je centrum stelt weinig voor, je loper is lang zo sterk nog niet, je stukken komen op wat vreemde velden terecht. Ondertussen moest ik wel op dreigingen van hem letten, vooral c5 en Pd5. Hij bleef maar rustige zetten doen (helemaal niet aanvallend) en ik kwam steeds iets beter te staan. In de eindstelling geeft hij een stuk weg, maar wel nadat mijn stelling inmiddels van 'wat minder' naar 'toch wel erg prettig' was gegaan. Bescheidenheid siert de mens! Dat Shotaro zijn partij verloor kon de pret niet drukken.

Zo eindigde het toernooi in majeur en konden we het eindresultaat met vertrouwen tegemoet zien. Hier viel een laatste verrassing ons ten deel. Het was goed te begrijpen, dat kan nu eenmaal in het Zwitserse systeem waarin een eindspurt vanuit onderste regionen vaak succes oplevert, dat we uiteindelijk op een gedeelde eerste plaats, met Koningswaal, van groep B eindigden - het aantal matchpunten en bordpunten was gelijk - maar hoe wonderlijk dat hun hoeveelheid weerstandspunten eveneens ons aantal was! Wanneer hadden die aan de top gesnuffeld? Het schier onverslaanbare En Passant 1 werd zeer verdiend algemeen kampioen, Utrecht 1 werd tweede en Apeldoorn 1 streek de derde plaats op.

Maar goed, ondanks dit onbegrip gingen we blijgemoed naar Almere, waar een gedeelte van het prijzengeld werd gespendeerd aan pizza's ter grootte van verkeersborden. Hing Ting was zo hongerig dat hij wel een derde van de zijne opkreeg. Vervolgens gingen we ieder ons weegs na een schitterend toernooi, waarin wij het volgende jaar graag meer delegaties van Zukertort zouden willen zien! De sfeer is uitstekend, op de wachttijd tussen de rondes door na is het een prima gelegenheid om een onstilbare schaakverslaving te laven en met wat geluk speel je zomaar tegen de betere schakers van Nederland (en soms zelfs tegen spelers van wereldklasse). Wij (de uiteindelijke nummer 12) hebben bijvoorbeeld de nummers 1, 3, 4, 6, 7, 8 en 9 van de eindrangschikking getroffen en tegen 23 van de 34 aanwezige titelhouders gespeeld. Het was een glorieuze dag vol eervol verlies!

Tot volgend jaar!

Tobias Kabos Florian Jacobs Scores:

Tobias 9½ uit 15
Florian 7 uit 15
Hing Ting 8½ uit 15
Shotaro 6 uit 15
Hing Ting Lai Shotaro de Niet

• A5 wint bij Volewijckers (11-1-2012) (door Henk Boot)

Ook deze keer bleek het weer mogelijk een volledig team op de been te brengen. Dat is voor iedereen natuurlijk ook een veel betere stimulans om er eens lekker voor te gaan zitten. Voor velen was de lokatie in de kantine bij de Volewijckers niet bekend, maar tegen achten waren we toch compleet, alleen het zoeken van de juiste sleutels om iedereen op tijd achter het bord te krijgen lukte niet erg, zodat we tegen 20.30 uur begonnen. In eerste instantie leken de zaken zich vlot in gunstige richting te ontwikkelen, geen echt slechte stellingen en een duidelijke plus bij Henk, Jean Paul, Richard en Monique. Thijs de Boer stond best aardig maar kon geen voortzetting vinden om het voordeeltje uit te bouwen, de stelling vervlakte en een rustige remise was het gevolg. Vervolgens was het bij Mateo Glowacki opeens uit. Eerst stond hij wel goed, daarna werd het onduidelijk met ongelijke materiaalverhoudingen en veel zwarte vrijpionnen, maar toen wit vergat met zijn torens de juiste schaakjes te geven, kon Mateo een stevige vork uitdelen. De tegenstander voelde zich meteen uitgeteld en gaf op.

Ook bij Henk Boot ging het vlot, maar eigenlijk kopieerde Henk het spel van Florian Jacobsafgelopen zaterdag. Goed uit de opening, in het damegambiet met wit alle centrale lijnen open en met bravoure na 13. e4 met 15. d5 de tegenstander onder druk zetten. Vervolgens met g4 en g5 het idee hebben de zwarte koning de duimschroeven aan te zetten, maar ja, de computer fluit achteraf toch weer onbarmhartig dat het eerdere voordeel tot iets van 0.04 is 'uitgebouwd'. Als de duimschroeven dan ineens echt pijn lijken te doen en de juiste verdediging wordt gemist, is Henk opeens een stuk rijker en geeft de tegenstander murw op.

Helaas was de koek toen even op. Jean Paul Brookes stond een stuk beter, maar op een gegeven moment ging het helaas fout. Een penning van zijn witte toren op f2 verlamde zijn aanvalskansen en zijn tegenstander profiteerde daardoor van het opruimen van de dreigingen tegen zijn zwarte koning. Een nul was het trieste gevolg. Ook bij Richard Deun was het niet goed gegaan. Een veel betere stelling werd met een aantal (te) snelle zetten in een puinhoop veranderd. Dus stonden we weer gelijk: 2½-2½.

Maar bij Jan Willem Stroes had de partij inmiddels een gunstige wending genomen. De tegenstander dacht met Db4 zowel pion b7 als d6 onder vuur te nemen. Echter de verdediging met Db8 was ingenieus, en eigenlijk een schoolvoorbeeld van een concealed attacking move, omdat met een pionnenopmars de lijn van b8 richting witte koning op h2 in hogere zin de beslissing bracht. Jan Willem greep de mogelijkheden met beide handen aan en won materiaal. Dat hij niet de eerste overwinning behaalde, was te danken aan de krachtige denkpauze van meer dan 20 minuten, die de tegenstander in acht nam om na een paar nutteloze zetten alsnog op te geven. Dit gaf mij toch een soort déja vu, terugdenkend aan de gedenkwaardige overwinning die Joël de Vries recentelijk in de 2e ronde van de KNSB boekte.

Ook bij Monique de Groot ging het goed. Ze had al een pionnetje gewonnen en stond duidelijk beter. De tegenstander had zoveel tijd nodig om zijn zaakjes nog een beetje bij elkaar te houden, dat hij uiteindelijk nog zo'n 3-4 minuten had en Monique nog 40. Zo gaf de tegenstander uiteindelijk met minder dan 30 seconden in totaal verloren stelling toch maar op. Kortom de overwinning was hiermee binnen, zodat het uiteindelijk minder belangrijk was dat Danny Kool zijn optimistische zwarte bevrijdingszet g5 moest bekopen met materieel en stellingsnadeel en uiteindelijk een nederlaag. Al met al een wat krappe maar zeer verdiende overwinning.

• KNSB-competitie, ronde 5 (7-1-2012)

A1 wint van Philidor in Leeuwarden (door Tobias Kabos)
Even leek het erop dat de provincies Groningen en Friesland in hun geheel onder water zouden komen te staan, maar niets van dat alles. Het werd een reguliere KNSB-zaterdag met zowaar nog mooi weer ook. De zon scheen rijkelijk naar binnen bij Zalencentrum Priyas, speellocatie van Koninklijke Schaakclub Philidor 1847.

Philidor 1847 is een sterke club met op bord 1 steevast IM Migchiel de Jong. Sinds jaar en dag spelen ze in de 1e klasse. Dit jaar is hun opstelling goed voor een gemiddelde rating van 2222. Ze speelden zelfs gelijk tegen En Passant, waar wij vrij overtuigend van verloren. Zondermeer een tegenstander om niet te onderschatten. Hoeveel clubs mogen zich trouwens Koninklijk noemen in Nederland? Het zullen er niet veel zijn.

A2 wint van De Waagtoren (door Florian Jacobs en Henk Boot)
Zand, zand en nog eens zand. De laatste twee KNSB-wedstrijden hadden maar één matchpuntje opgeleverd tegen tegenstanders waarvan we hadden gedacht te kunnen winnen. Goed, dan beginnen we in het nieuwe jaar opnieuw. Deze keer stond de wedstrijd tegen het trots bovenaan staande De Waagtoren op het programma. Een mooi moment voor een goed resultaat tegen een echt sterk team, waarin nog drie spelers konden bogen op een 100% score. Het leek er zaterdagmorgen even op dat er toch nog wat zand in de goed geoliede opstelling zou komen, maar gelukkig werd Michiel Harmsen als supersub net op tijd bereikt.

De storm van de afgelopen dagen bleek ons goedgezind. Zelf hadden we precies op tijd het zand uit de lagers gekregen en liep alles op rolletjes. Zou een scheefhangend schilderij wat zand in de ogen van de spelers van de thuisclub hebben gestrooid? Bij ons vertrek uit het mooie t Gulden Vlies hing het schilderij trouwens wel weer recht. Te laat: de Waagtoren had al in het zand gebeten.

De wedstrijd begon tamelijk rustig. Blonde jongedames schreden blozend langs om prima koffie te schenken en het lallende gelach dat later uit het grand café onder ons somtijds zou opstijgen was nog nergens te bekennen. De tegenstander van Paul-Peter Theulings speelde de opening wel erg slapjes en plaatste reeds voor de 20e zet een remiseaanbod. De meeste andere borden lieten een soepel draaiend A2 zien, zodat het remiseaanbod in, zo bleek achteraf, zelfs duidelijk betere stelling werd aangenomen. Vervolgens informeerde Michiel Harmsen of hij een tactisch vroeg remiseaanbod mocht doen. De reden was nogal prozaïsch. Michiel had niet de dichtbij het speellokaal gelegen parkeergarage gevonden en hij had de auto wat verder weg moeten parkeren voor de maximale periode van 3 uur. Daardoor kwam hij een kwartiertje te laat binnen, maar na tien minuten bedenktijd had hij tien gewone Franse zetjes gedaan, terwijl zijn tegenstander verrassenderwijs voor even normale zetten toch een uur had uitgetrokken. Toen Michiel met een krachtige damemanoeuvre een witte pion op f4 ophaalde was remise nu niet het eerste waarmee teamleider Henk wilde instemmen. Liever werd Henk uit wandelen gestuurd om de honger van de parkeermeter te stillen.

Na terugkomst had Christopher Brookes weer eens van zich laten horen. Hij speelde zoals wel vaker dit jaar ijzersterk. Henk hoorde zijn tegenstander in de bar dan ook verzuchten: Tja, als je tegenstander alleen maar goede zetten doet in een variant die ik niet zo goed ken, dan staat hij duidelijk beter. Dat was aan Christopher ook wel besteed. Toen zijn stelling in een dorre woestijn zou worden veranderd, gaf zwart zich gewonnen. Zo noteerde Christopher wederom een fraai winstpunt en bezorgde hij zijn tegenstander diens eerste nul. Helaas ging het daarna bij Jeroen Schoonackers mis. Wit speelde energiek, maar Jeroen counterde zijn al te vroege centrumdoorbraak door wits sterke loper af te ruilen, waardoor hij in een open stelling het loperpaar verkreeg. Daar zat zeker meer in, misschien zelfs ergens winst, dan het toestaan van een witte tegenaanval die zwart uiteindelijk fataal werd.

Terug naar Michiel die in witte tijdnood nog het wanhoopsoffer Lxh7+, gevolgd door Dh3+ en Dxe6+ moest pareren, maar hij had genoeg verdedigers beschikbaar rond de zwarte koning om wit, die achterbleef met een onoverbrugbare materiaal- en tijdsachterstand, tot opgave te dwingen. Op zand valt niet te bouwen.

Bij Jan Helsloot wilde het ook deze keer niet echt lukken. In het begin stond hij zeker optisch wel fraai, maar zijn tegenstander trok zich niets aan van Jans kalme spel en vlocht een aantal tactische resources in de stelling. Onze man raakte te diep in drijfzand, zodat de tegenstander zijn 100% score kon handhaven. Een tussenstand van 2½-2½ dus, maar een overwinning leek gezien de overgebleven borden zeker mogelijk. Als eerste bracht Florian Jacobs een vol punt binnen. Een krachtig centraal offensief had hij weliswaar wat zakelijker mogen uitspelen, want nu bleef hij pardoes een pion achter, maar er was genoeg compensatie (of rommelkansen) voorhanden in de vorm van een witveldige loper zonder opponent, allerlei open lijnen en enkele (pseudo-)dreigingen. De rommel gooide zwart genoeg zand in de ogen, want hij kwam het offensief, dat vooral uit blufzetten bestond, in hevige tijdnood niet meer te boven. Zo kwamen we opnieuw op voorsprong.

Jonathan Tan beleefde een redelijk saai potje, dit tot verdriet van Jonathan. 1. d4 d5 2. Lf4 wilde nooit leuk worden, verzandde uiteindelijk in een potremise eindspel, dat gezien de ontwikkelingen bij Esther de Kleuver met een gerust hart remise kon worden gegeven. Ook bij Esther dus prima nieuws. Hoewel ze na de opening zeker aanknopingspunten had om de zwarte stelling onder druk te zetten, ontbrandde de strijd pas echt toen zwart dacht het initiatief te kunnen of moeten nemen. Hij had beter zijn kop in het zand kunnen steken, want met een paar krachtige paardzetten won Esther de kwaliteit. Dit kostte haar wel veel tijd, maar dat gold ook voor de zwartspeler. Die had nog minder seconden over om de zaak na het kwaliteitsverlies enigszins dicht te metselen. Na de 40e zet ging Esther er nog even goed voor zitten en zij toonde in enkele zetten aan dat het zwarte metselwerk als los zand aan elkaar hing.

Kortom, een fraaie 5-3 overwinning tegen de koplopers, die daar dan ook flink van baalden, hoewel ze met 5-3 naar onze mening niet eens slecht zijn weggekomen. Na afloop van een dergelijke wedstrijd is het altijd lekker eten met elkaar. Ook in het oer-Hollandse Alkmaar was er nog wel een buitenlandse eetgelegenheid te vinden om nog eens goed na te genieten. Boven de pizza's werd zelfs nog aan onderricht gedaan: zo luisterde het gezelschap aandachtig naar Jonathans grote tandartsleerboek en wist Jeroen onze kennis op te vijzelen met de mededeling dat zijn gebit heel complex was. Ook de terugrit was allervrolijkst, zeker toen die op verzoek van Christopher werd uitgebreid met sightseeing van het Aalsmeerse industrieterrein. Het is dat Henk uitstekend kan keren, anders was onze zegetocht op een zandweg geëindigd!

A3 laat PSV/DoDO ontsnapppen
Teamleider Harold de Boer zette zichzelf in als vervanger van de afwezige Joël de Vries, met het vaste voornemen om de beide matchpunten uit Putten mee naar huis te nemen. Dat was uiteindelijk ook bijna gelukt - een bedrijfsongelukje zorgde er echter voor dat het 4-4 werd.

PSV/DoDO is een degradatiekandidaat en staat onder de rode lijn. Twee matchpunten leken dus zeker mogelijk. Maar met name de bovenste vier borden zijn redelijk sterk bezet. Jan Krans voelde zich aan het kopbord niet al te jofel en speelde dus een korte remise. Tjomme Klop had het aan bord 2 ook lastig. Waarschijnlijk was het beter geweest om te vluchten naar een minder eindspel - maar Tjomme zocht spel en kreeg de kous op de kop en een heel slechte stelling. Toen hij zich er tactisch uit wilde redden bleek de overkant meer gezien te hebben en was het meteen uit.

Aan de staartborden ging het een stuk beter. Weliswaar gaf Roger Mehra in opkomende tijdnood zo maar een stuk weg - dat werd meer dan goedgemaakt door drie overtuigende zeges. Hing Ting Lai had een paar diepzinnige manoeuvres in huis waardoor de witspeler op alle fronten werd weggespeeld. Laat ik me maar uit mijn lijden verlossen was zijn veelzeggende commentaar bij de opgave. Shotaro de Niet behandelde een scherpe opening sterk en won dame voor toren en stuk waarna de zaak snel bekeken was. Harold bezorgde zijn tegenstander een onaangename geïsoleerde dubbelpion, die uiteindelijk tot zwarts ondergang leidde. Alles samen 3½-2½ voor Amstelveen.

Het meeste spektakel was er bij Bert Kampen waar de witspeler een volle toren offerde voor een handvol pionnen. Bert verdedigde zich met hand en tand en leek een gewonnen eindspel te bereiken. Bij Eric Roosendaal kwam er een zeer tactisch steekspel op het bord - beide spelers hadden elkaars trucs allemaal gezien en gaven niets weg zodat de stelling remise leek. Het ging dus allemaal om Bert - en alles ging goed totdat Bert in het zicht van de haven de kluts kwijtraakte en zelfs nog verloor. U kunt die laatste fase hier naspelen. Na Th1! (in plaats van Kxd5??) wint zwart soepeltjes. Nu werd het helaas slechts 4-4 in plaats van de gewenste 5-3 overwinning. Desalniettemin staat A3 er met 7 punten uit 5 ronden prima voor - degradatie lijkt al vrijwel zeker afgewend.

• A4 komt tekort tegen Caissa 7 (6-1-2012)

A4 mocht het nieuwe jaar aftrappen tegen Caissa 7. Doordat Caissa dit jaar maar liefst drie teams in de promotieklasse heeft komt A4 die vereniging ook drie maal tegen. De vorige keer was dat prima gelopen - tegen Caissa 6 was gewonnen. Caissa 7 stond onderaan met nul punten, maar schijn bedriegt. De teams van Caissa zijn alledrie nagenoeg even sterk en hebben elkaar in de eerste drie ronden mogen bestrijden. Caissa 7 had tweemaal aan het kortste eind getrokken en bovendien verloren van het ijzersterke Gambit. Voor hen begon de competitie eigenlijk pas in deze vierde ronde.

Desalniettemin leek het een forse meevaller voor A4 dat Caissa een speler miste. Bord 2 bleef leeg en Michiel Harmsen scoorde een gratis punt. Soms heeft zo'n nul gevolgen voor de moraal van de club die hem oploopt - in dit geval leek het eerder een gevalletje stier en rode lap. Na een paar uur spelen zaten zo ongeveer alle spelers van A4 in de problemen. Harold de Boer werd door de tegenstander op onbekend terrein gelokt in de opening en kwam in een beroerd dameloos middenspel. Marcel Laarhoven deed ook al iets fout in de opening en kreeg een aanval over zich heen. Nico Louter en Olav Lucas raakten een pion kwijt, Ridens Bolhuis was in de problemen en alleen Dirk Goes en Peter de Heer hadden redelijke stellingen, Peter stond zelfs wel duidelijk beter.

Het duurde inderdaad niet lang voordat Caissa begon te scoren. Harold miste een allerlaatste kans om de strijd gaande te houden en verloor. De aanval tegen Marcel sloeg overtuigend door en zo stond Caissa al op voorsprong. Dirk verspeelde zijn voordeel en leek ook te gaan verliezen - de avond scheen op een catastrofe uit te gaan lopen - een nederlaag rond de 6-2 zat er aan te komen en spelers van Caissa begonnen zelfs al glimmend van genoegen te fantaseren over een 7-1 overwinning.

In het zicht van een monsterscore begonnen de spelers van Caissa echter te versagen. De tegenstander van Dirk miste een kans op een gewonnen eindspel en het liep remise. Olav wist in opkomende tijdnood een zetherhaling af te dwingen en maakte dus ook remise. De stand bij Nico was zeer onoverzichtelijk geworden - doorgaans slecht nieuws voor de opponent. Ridens had na een grootscheepse afruil de problemen overwonnen - met een simpel laatste ruiltje kon hij een potremisestand bereiken. Maar Ridens wilde meer en zocht een winst die er nooit inzat - en belandde daardoor in een verloren toreneindspel. Zodat de stand op 4-2 voor Caissa kwam en de nederlaag in feite onafwendbaar werd.

Hoewel... even flakkerde de hoop op 4-4 toch nog op - Nico had lang verloren gestaan en bovendien was zijn tijd geslonken tot 2 minuten. Uiteraard rommelde hij weer naar allerlei vage kansen - wit raakte de draad kwijt en kwam na een afruil zowaar in een slecht eindspel met een pion achter. Het zou wel remise worden, maar toch - en als Peter dan ook nog een punt zou kunnen scoren dan, ja dan... Bij Peter dreigden de kansen echter te keren. Het voordeel verdween en een paar denkpauzes deden ook het voordeel in tijd verdampen. Peter bereikte een remise-eindspel, gaf een vitale pion weg maar kreeg met nog maar 20 seconden op zijn klok toch remise omdat Caissa aan dat halfje genoeg had voor de zege. Hierna deed de partij van Nico er in feite niet veel meer toe - de stelling leek doodremise, maar Nico tructe weer aan alle kanten en ineens ging de witte koning mat in het hoekje met loper en toren. Het zoveelste onnavolgbare punt van Nico - als schaken alleen om rommelen draaide was hij allang grootmeester.

Hoewel er in het meest optimistische scenario dus bijna nog 4-4 inzat was de zege voor het zevental van Caissa in feite terecht - de nederlaag had gemakkelijk veel zwaarder uit kunnen vallen. Hiermee is A4 ook weer met de neus op de feiten gedrukt - een score van 4 uit 4 betekent dat de blik naar boven definitief vergeten kan worden. De wedstrijd tegen Gambit lijkt op voorhand al verloren, zodat uit de twee andere wedstrijden minimaal nog een zege nodig is om veilig boven de streep te blijven.

• KNSB-competitie, ronde 4 (17-12-2011)

A1 niet opgewassen tegen de grootmeesters van En Passant

Dat En Passant een heel sterk team heeft maakt een ontmoeting tegen hen natuurlijk al moeilijk, maar als El Capitano dan ook nog ontbreekt wordt het een moeizame zaak. EP kwam met 4 IGM's opdraven en het team had aan vrijwel elk bord een ruim ratingoverwicht. Dat A1 het daartegen zou moeten afleggen lag in de lijn der verwachtingen. Na een uur of drie spelen leek het er overigens nog niet erg op dat EP inderdaad zou gaan winnen. Hun bord 10 kreeg zelfs de opdracht om remise uit de weg te gaan - maar in het vierde uur bleven de meeste punten toch aan de Spakenburgse strijkstokken hangen. De topborden scoorden 3 uit 3, en slechts op een enkel bord leek A1 kans op een punt te hebben gehad.

Sybolt Strating leek lange tijd stand te gaan houden tegen Erwin l'Ami. Die had een pion geofferd voor initiatief. Was het genoeg? Toen de lichte stukken geruild waren bleek de zwarte koning toch akelig kwetsbaar - het initiatief bleek tenslotte inderdaad dodelijk. Jelmer Sminia mocht het tegen Jan Smeets opnemen. Een paar minder actieve zetjes van Jelmer en prompt werd hij teruggeduwd. De zwarte stukken zwermden uit en overspoelden de witte stelling. Gewoon weggespeeld was Jelmers nuchtere commentaar. Ook Matthew Tan moest uiteindelijk een nul slikken. Tegenstander Manuel Bosboom gooide natuurlijk weer eens alle openingstheorie op een hoop door te openen met 1. c4, 2. a3 en 3. b4. Matthew kreeg goed spel - kon er geen vervolg aan geven en kwam in een beroerd eindspel dat uiteindelijk onhoudbaar bleek. Slecht gespeeld mokte Matthew na afloop - hij legt de lat hoog tegenwoordig.

Er was niet alleen maar slecht nieuws. Stan van Gisbergen zat tegenover Friso Nijboer. Het ging wat moeizaam, maar Stan bleef stug keepen en bereikte een remise. Bizarre stellingen bij Lody Kuling. De laatste maanden lijkt hij steeds tegen vrouwen te spelen (Anne Haast, Lisa Schut) maar ditmaal had hij met IGM Peng de sterkste dame van Nederland tegenover zich. Peng kreeg met wit een irritante pion op d6, maar Lody speelde er kalm omheen. Wit gaf een kwaliteit, Lody nam die niet, gaf uiteindelijk zelf een kwaliteit en kreeg ruim voldoende compensatie. Remise, na een partij waar niemand echt veel van leek te snappen. U kunt hier zelf kijken of u er wel chocola van kunt maken. Ook remise bij Tobias Kabos tegen Carlier. De stelling leek wat dichtgeschoven, maar juist toen de boel openging kwam er een zetherhaling in de stand die geen van beide spelers eigenlijk kon weigeren. De vierde remise viel bij Dennis Brouwer. Die had met Hans Böhm van doen - niet de sterkste, maar wellicht wel de bekendste Nederlandse schaker. Böhm draaide zijn bekende superdegelijke riedel met wit af: d4, Lg5, c3, e3 en dan maar zien of de opponent na zoveel saaiheid nog wakker kan blijven. Dennis bleef alert en liet wit niet verder komen dan een microplusje. Er ontstond een toreneindspel dat remise was en bleef hoewel Böhm heel optimistisch nog een poosje vruchteloos probeerde iets uit niets te maken.

In de resterende drie partijen had Amstelveen serieuze kansen. Fitzgerald Krudde stond zeer goed tegen Lanchava. Maar een ondoordacht moment verknoeide de zaak en toen er twee stukken voor een toren verloren gingen was er geen redden meer aan. Florian Jacobs had het lastig tegen Alina l'Ami. Maar hij kwam terug in de partij en stond mogelijk later zelfs zeer goed - toen miste hij een gemene matwending en ging het alsnog fout. Aan bord 10 wist Christopher Brookes het enige Amstelveens punt te scoren. Richard Vedder had eerder opdracht gekregen op winst te spelen. Hij opende daartoe de damevleugel, maar kwam er te laat achter dat de winstkansen vooral bij de tegenpartij lagen. Christopher speelde sterk verder en boekte een respectabele zege.

Zodat de eindstand op 3-7 kwam. Tja. Daar was niet heel veel op af te dingen. En Passant is natuurlijk gewoon veel te sterk voor deze klasse, en ze zullen normaal gesproken gewoon kampioen worden. In deze samenstelling zijn ze ook volgend jaar in de Meesterklasse titelkandidaat.

Meer partijen en commentaar van de tegenstander op deze wedstrijd vindt u hier, op schaaksite.nl.

A2 enigszins teleurgesteld met 4-4
Op papier moest A2 het een stuk eenvoudiger krijgen dan 'kleine broertje' A3. Want A2 mocht tegen het lager gewaardeerde LSG 5. En dat team had nog geen matchpunt gescoord. Maar de zaken liepen deze middag allesbehalve voorspoedig en aan het einde van de rit bleef A2 wat beteuterd op 4-4 steken. En halverwege de wedstrijd leek een nederlaag zelfs waarschijnlijker dan de winst.

De vroege problemen zaten bij Jonathan. In een Franse partij verdwaalde zijn dame op a4, terwijl de witte stukken massaal de kort gerokeerde zwarte koning bestookten. Dat ging mis - heel snel en heel erg mis zelfs. Een onverwachte tegenvaller. Joran Donkers leek aardig te staan maar moest ijlings in de remmen knijpen om een venijnige tegenaanval te neutraliseren - remise. Bij Jeroen Schoonackers werden rustig wat stukken geruild, ook remise. Jan Helsloot belandde vlotjes in een eindspel met ongelijke lopers. Jan poogde nog lang wat stukken op het bord te houden en ging later nog een miniplusje uitmelken. Alles tevergeefs - het was en bleef remise.

De gelijkmaker kwam dan toch, en wel van Paul-Peter Theulings. Met sterk stukkenspel won hij soepel een kwaliteit en dat was voldoende voor de winst. Maar er waren problemen bij Ridens Bolhuis. Diens gebruikelijke solide opbouw bleek ditmaal van matige kwaliteit en een nul was het gevolg. Ditmaal was het Gijs IJzermans die de gelijkmaker voor zijn rekening nam. In een heftige partij rekende hij beter dan de tegenstander. Zodat alleen Esther de Kleuver nog speelde. Natuurlijk was er tijdnood - Esther stond best goed, maar er werd een boel geruild en na zet 40 bleef er een dode remisestand over. Tja, remise dus. En 4-4. Slechts twee zeges uiteindelijk, tegen op papier toch mindere tegenstanders. Precies genoeg om de twee onverwachte nederlagen te compenseren - maar meer ook niet. A2 is nu een middenmoter, promotie lijkt er eigenlijk al niet meer in te zitten. Het is niet anders.

A3 speelt sterk en wint van LSG 4
Vooraf leek deze wedstrijd heel spannend te gaan worden. A3 was compleet, maar dus zonder eventuele supersubs in de vorm van Bram of Joran. Goed, dan moest het team dus geheel op eigen kracht opereren - en dat lukte voortreffelijk. Binnen een uurtje gaf Tjomme Klop het goede voorbeeld - zwart werd na een aarzelende opening binnen 20 zetjes opgebracht. U vindt dit miniatuurtje bij de partijen.

Niet alles ging overigens vanzelf. Jan Krans verspeelde al in de opening zijn dame. Hing Ting Lai stond behoorlijk aangekrant en bij Roger Mehra was het niet zo duidelijk of de geplande aanval wel van de grond ging komen. Maar weer kwam er goed nieuws, ditmaal van Joël de Vries. Actieve stukken maakten het de witspeler lastig, en na een flinke bok ging wit zelfs mat. Dat was zomaar 2-0. Bij Eric Roosendaal kantelde de zaak ook plotseling. Wit had heel aardige aanvalskansen - een stukoffer leek zelfs gevaarlijk. In plaats daarvan won wit een kwaliteit. Dat was niet echt verstandig (de stellingswaarde keldert in één zet van 0 naar -7!) want zwart nam prompt de aanval over en won in vier vernietigende zetten. Boem - 3-0. En volop kansen op andere borden.

En zo was de zege eigenlijk al ruim voor de tijdcontrole veilig gesteld. Bert Kampen had inmiddels een eindspel bereikt met een paar pionnen meer en scoorde ook een punt. Hing Ting Lai stond ooit zo slecht dat wit zelfs pionwinst versmaadde op jacht naar meer - een kwaliteitsoffer leek winnend, maar via een duivelse truc zag wit alle hoop op winst in rook opgaan. Hing Ting schoof het eindspel vervolgens moeiteloos uit. LSG scoorde tweemaal tegen. Bij Jan Krans bleek de vroeg opgelopen schade dodelijk. De aanval van Roger kwam niet ver genoeg en toen er ook geen eeuwig schaak in bleek te zitten was het verhaal uit. Bleef over de partij van Shotaro de Niet.

En die partij was een verhaal apart. Shotaro had ooit drie pionnen voor de kwaliteit. Misschien kansrijk, maar in het eindspel bleek de zwarte toren een stuk effectiever dan het witte paard. De pionnen sneuvelden bij bosjes, en toen zwart de laatste pion opgepeuzeld had bleef een eindspel van toren + a-pion tegen paard over. Nog even lastig, dat wel. Maar vooral ook doordat zwart nog maar vier minuten had en de hogere versnellingen niet leek te kunnen vinden. Elke zet kostte steeds 10, 20 seconden. De zwarte koning moest helemaal van de koningsvleugel komen - en toen had wit nog 2 minuten. De pion rukte op naar a3 - nog 1 minuut. Een paar schaakjes verder had zwart nog maar 30 seconden. Pas toen begon zwart echt haast te maken - en miste prompt een directe winst toen het paard gevangen kon worden. Met nog luttele seconden te gaan weefde zwart een matnet. Maar met nog 1 seconde te gaan gaf hij de toren weg. Oeps nummer 1. En prompt viel de zwarte vlag. Waarna oeps nummer 2 langskwam, want doordat zwart nog materiaal had in de slotstelling was een matnet denkbaar, zodat zwart zelfs nog verloor. Dat was wel zuur - vooral omdat zwart natuurlijk op elk moment remise aan had kunnen bieden of had kunnen claimen - en de slotstelling met wit paard tegen zwarte a-pion natuurlijk pot- en potremise was. Maar die remise moet je dan wel ooit eens aanbieden of claimen. Anders geldt gewoon de vlag.

Goed, de uitslag werd hierdoor dus wat geflatteerd naar 6-2 getild, maar met de zege zelf was niets mis. A3 staat nu zowaar tweede, en met 6 matchpunten lijkt het team al bijna veilig.

• SAG-cupteam bekert verder (12-12-2011)

Verslag Michiel Harmsen
Het SGA cupteam had gemiddeld 375 ratingpunten meer per bord bij hun uitwedstrijd tegen ZZ. Deze club speelt in een oud buurthuis in Amsterdam-West. Daar waren wij nog nooit geweest, ook Dirk Goes niet, die later op de avond even kwam kijken. Het is toch wel leuk om weer eens zo'n andere club met een ander niveau te bezoeken. Je mag er nog de hele avond roken! Wie had gedacht dat dat nog bestond. Opvallend was dat alle ZZ-spelers shag rookten. Vooraf werd gelukkig nog wel geinformeerd of we bezwaar hadden tegen roken, waar niemand positief op antwoordde. Ook was er tijdens het spelen wel wat meer rumoer dan bij Amstelveen, wat daar blijkbaar heel gewoon is. Je hoorde bijvoorbeeld iemand luid, met Amsterdams accent, zeggen het is nou wel tijd om op te geven he? Ik zou maar eens opgeven. Zoiets is bij Zukertort niet voorstelbaar.

Marcel speelde op bord 1 met wit een degelijke partij. Hij kreeg een goed paard tegen een slechte loper en later ook een sterke vrijpion op d5. Zijn tegenstander zocht tegenspel via een pionnenstorm op de koningsstelling, die echter niet doorsloeg. Marcel schoof het simpel uit naar winst, maar moest nog wel wat keepzetjes doen. Een daarvan was de zet f2-f4. Zijn tegenstander sloeg toen met zijn pion op e3 (niet e4 dus) deze pion en-passant. Creatief maar helaas onreglementair. Marcel protesteerde tegen deze zet en na bevestiging van een andere ZZ-er werd de zet teruggenomen. Het tweede punt kwam van Harold, die op bord 3 al vrij vroeg in de opening een pion won, maar nog erg moest oppassen voordat hij zijn voordeel kon verzilveren. Een stelling met alle zware stukken op het bord en ongelijke lopers is levensgevaarlijk. Harold besliste het uiteindelijk tactisch. Michiel speelde op bord 2 minder degelijk. Hij won een pionnetje nadat zijn tegenstander de Botwinnik-variant van het Damegambiet ontweek met a4, maar begon toen ongeconcentreerd standaard zetjes te doen. De zet 11....Db6 was wel erg slecht. Dat gaf de volgende stelling:

Hier speelde wit sterk 12. e5, waarna het zwarte paard niet naar d5 kan vanwege Pc3xd5, gevolgd door Ld2xb4 met stukverlies. Doordat de dame op b6 instaat na Pxd5 is er ook geen tijd voor de tussenzet Lxd2. Michiel had geen zin in Lxc3 en deed dus maar 12.... Pg8. Daarop volgde sterk 13. Pxb5 cxb5 14. Lxb4 a5 15. Ld6 b4. Wit ging echter zwak verder door pion c4 niet te nemen. Wit stond weliswaar nog steeds goed vanwege zijn loper op d6, maar Michiel kon uiteindelijk net ontsnappen en in het late eindspel zelfs winnen. Olav stond aan bord 4 al een tijdje een pion achter, waar hij wel wat compensatie voor had, maar niet genoeg. Uiteindelijk werd dit remise.

Al met al een degelijke 3½-½ overwinning, waarmee wij verder bekeren.

Verslag Marcel Laarhoven
Had u ooit wel eens van ZZ gehoord? Ik niet. De club blijkt al zo'n 15 jaar te bestaan, speelt in buurthuis de Burcht in de Kanaalstraat in Amsterdam (bij de Overtoom). Dat wij ze niet (goed) kennen is logisch. Het eerste team speelt 3e klasse SGA, de club heeft ruim 20 leden (waaronder onze Ridens) en stelde aan het eerste bord iemand op met een rating van 1622. In de voorbeschouwing stelden ze zich terecht op als de underdog. Buurthuis is een groot woord voor de speellocatie, maar het was een 'gezellige' ruimte waar echt buurthuis- c.q. caféschaak wordt gespeeld. Er mag nog gerookt worden, je schenkt je eigen drankjes in en het is er lekker rumoerig.

Na een half uurtje spelen zijn de kaarten al behoorlijk geschud. Op alle 4 de borden komen we goed uit de opening. Marcel en Harold winnen al simpel een pionnetje en misschien laten we ons daardoor een beetje in slaap sussen. Olav heeft een spannende stelling en wil dat snel verzilveren door (te?) snel de aanvalsregisters open te trekken. Michiel heeft zijn externe vorm dit seioen nog niet echt te pakken, want in een stelling met voor hem toch bekende patronen laat hij zich verrassen door een schijnoffer, waarna zijn tegenstander een pionnetje kan oprapen bij een mooie stelling. En dat terwijl Harold en Marcel misschien iets te gemakkelijk over hun stelling denken en de tegenstander in ieder geval het gevoel geven wat tegenspel te creëren.

Maar het niveauverschil blijkt te groot. Harold wikkelt uiteindelijk simpel af en verschalkt zijn tegenstander met een kleine combinatie die de dame wint. 1-0. Marcel heeft zijn tegenstander wat laten opstomen met zijn pionnen op de koningsvleugel, terwijl hij er zelf op de damevleugel snel doorheen had kunnen beuken. Een grappig moment doet zich voor als hij f2-f4 speelt terwijl zwart pionnen heeft staan op e3 en g4. Zwart kan en passant nemen met de pion op g4, maar probeert e3xf2 e.p. Oeps, dat is natuurlijk onreglementair. Marcel dringt niet aan op het nu eigenlijk moeten spelen van e3-e2. Zijn tegenstander is even van slag, doet een andere slechte zet en verliest snel. 2-0.

Bij Olav slaat de aanval niet door. Het zag er mooi uit, misschien vindt Fritz een eenvoudige winst, maar Olav zorgt met zetherhaling voor de veilige 2½-½. Michiel herstelt zich gaandeweg de partij als zijn tegenstander de pion toch niet ophaalt en hem weer rustig zijn stelling laat herstellen. In een T+P met elk 5 pionnen eindspel truukt Michiel zijn tegenstander tenslotte vrij simpel, mag promoveren en zorgt voor de ruime 3½-½. Het wachten is op serieuze tegenstand, waarschijnlijk al in de volgende ronde.

• KNSB-cupteam naar volgende ronde (9-12-2011)

Op papier zou de strijd duidelijk in het voordeel van Amstelveen moeten uitvallen, maar in de beker weet je het maar nooit. Daarom werd er met zwaar geschut gespeeld: Tobias Kabos, Matthew Tan, Jelmer Sminia en Sybolt Strating zouden te sterk moeten zijn voor Botwinnik uit Zoetermeer, een vereniging die weliswaar in het verleden wel in de KNSB acteerde maar momenteel weer in de promotieklasse uitkomt.

Het niveauverschil kwam er echter niet op alle borden zo direct uit. Tobias en Sybolt kregen vooralsnog weinig vat op hun tegenstanders. Matthew zag de opponent voor een supersimpele openingsopzet kiezen in de hoop met wit remise te kunnen maken. Tegen een sterke tegenstander kan dat wel eens werken, maar ook in eenvoudige stellingen blijft schaken toch nog een complex spel, zo bleek al snel. Matthew overklaste zijn tegenstander en won ondanks alle vervlakkingen overtuigend en snel.

Dat legde op Botwinnik de druk ergens een vol punt te moeten scoren. Vreemd genoeg bood de tegenstander van Sybolt in duidelijk betere stelling remise aan, iets wat begrijpelijkerwijze dankbaar werd geaccepteerd. De slotstelling bleek bij analyse zelfs op het randje van verloren, een duidelijk gemiste kans voor Botwinnik. Ook Tobias had een tijdlang problemen maar ook hier bleek het afmaken een te groot obstakel: Tobias kon zich uit de moeilijkheden truccen en via een zetherhaling werd ook dit remise. Bij Jelmer waren de ontwikkelingen inmiddels zeer gunstig. In een eindspel met zware stukken pakte Jelmer diverse pionnen mee terwijl zwart een vruchteloze aanval zag stranden. Toen zwart gedwongen werd de stukken te ruilen bij drie pionnen achterstond hield hij het zaakje begrijpelijkerwijs voor gezien.

Achteraf gezien dus toch een redelijk rechtlijnige overwinnning met 3-1, alhoewel het niet aan alle borden echt overtuigend was. De volgende ronde zal zwaarder worden.

• Peter de Heer in Bad Wiessee (1-12-2011) (door Peter de Heer)

De partijen uit dit artikel kunt u hier na spelen

Peter de Heer Dit is de eerste keer dat ik een toernooi speel zonder remises. Dat dit door mijn onverschrokken vechtlust zou komen klopt niet. Hoe kwam het dan wel? Welnu, ik speelde geen enkele partij tegen een op papier gelijkwaardige tegenstander, hetgeen tot gevolg heeft dat je ofwel 'moet winnen', ofwel toch geen remise krijgt. Maar er was nog iets anders: de stellingen waren er gewoon ook niet naar!

1e ronde
Evenals vorig jaar kon de indelingscomputer niet goed overweg met mijn naam. Nu ben ik bij kerkdiensten al gewend dat mijn naam constant misbruikt wordt (ik ben altijd met iedereen, gecompenseerd door de egoboost dat iedereen in mij gelooft), maar in dit geval kwam ik onderaan de namenlijst achter de Z, omdat ze in Duitsland het voorvoegsel 'de' niet kunnen plaatsen. Dit had tot gevolg dat ik met zwart gekoppeld werd aan een tegenstander met een Fide-rating van 1448 en omdat het geen jeugdspeler betrof, had ik het volste vertrouwen in de afloop.

Deze 60-plusser had van zijn vrouw een enorme thermoskan meegekregen en akelig krakende broodjes, waarvan onderdelen op het bord kwamen te liggen. Blijkbaar was mijn tegenstander ingesteld op een zeeslang. Ik speelde een 3-rijensysteem en al snel gaf dit het gewenste resultaat: wat complicaties ten gevolge van een kwetsbare koning en... stukwinst.

2e ronde
Een pittige tegenstander en een Dutch related Engelse opening zorgde er voor dat ik na 35 zetten een wat bedenkelijke stelling had.

Ik had zojuist torens op a8 geruild om e5 te behouden, tot ik ineens het juiste plan vond om tegenspel te krijgen. 35.e6! Nur so! Wie verwacht er nu dat deze pion er in de slotstelling nog zal staan? De dame kan niet goed nemen, want dan valt f3 en wit is er weer bovenop. De loper ook niet wegens 36.Dxc6 dus: 35...Le8 36.Df6 g4 37.Dxh6 Df5? (met Dd3! Kan zwart nog remise bereiken, want de toren mag niet van de eerste rij af!) 38.Df4 Dxf4 39.gxf4 en wit won.

3e ronde
Met 2 uit 2 krijg je weer een sterkere tegenstander, maar dat mag toch niet tot zo'n debacle in de opening leiden, iets dat we verder in het toernooi nog vaker zullen zien.

13.Tb1? (hier was 13.Pf4 geboden met ongeveer gelijk spel) 13...c6 14.a4 Te8 15.h3 De7 16.Te1 Lf5 17.Tb2 Pc3 kost een pion en de partij.

4e ronde
Deze Londenaar speelde het h3 en Lg5 systeem in de Konings-Indiër, maar ging even later toch over tot een koningsaanval (?) met h4. Dit gaf mij de tijd om op de damevleugel druk te ontwikkelen

Dit is onlogisch en kost tijd, met zwart kwam ik nu tot voldoende tegenspel en won de partij.

5e ronde
De tweede tegenstander uit Groot- Brittannië, ditmaal een Schot. Ook hier weer geknoei in de opening, maar ik kwam er weer bovenop.

Zwart heeft een verdwaald paard en ik heb de d-lijn, dus dacht ik: gooi er een pion tegenaan en activeer al je stukken. Met succes zoals blijkt. 25.Pd4 Txb2 26.Pxe6 fxe6 27.Pc4 Tb4 28.Pd6 (zo, ik krijg de pion weer terug en sta beter dacht ik, totdat de volgende zet kwam) 28...Dc3?? (dit geeft mij de kans op een koningsaanval!) 29.Dg6! Dc7? (door de tijdnood zal hij 29...Db3 gemist hebben, waarmee ik weer met 30.Lf3 tijd verlies (ik moet de toren op de d-lijn houden!)) 30.Pf7 Dxf7 31.Td8 Df8 32.Dxf8 Kxf8 33.Dc2! ( wint een stuk, anders wordt het nog lastig) b5 34.Dxa2 Ta4? 35.Dxe6 b4 36.Lf1 Ta1 37.Kg2 1-0.

6e ronde
Nu kreeg ik een FM tegenover me, die een wat vreemde Konings-Indiër speelde waar ik lang zicht op een gelijke stelling had, maar toch een verloren eindspel bereikte.

7e ronde
Weer een teleurstelling in de opening en weer met wit! Met name 10. d4? was slecht. Piet Peelen, die als coach aanwezig was, gaf later aan dat ik beter met 10.e4 en Ph4 of d2 op de konings-vleugel kon spelen.

8e ronde
Na afloop had Piet geen goed woord over voor de, zoals hijzelf omschreef luie openingskeuze van wit. Deze 'SOS' variant moet het van zijn verrassingseffect hebben, maar verder is hij gewoon zwak, aldus Piet.
De grap is nu dat ik zonder voorkennis probeerde gewoon gezonde zetten te doen, met voor mijn tegenstander desastreuze gevolgen. 1.d4 Pf6 2.Pc3 d5 3.Lg5 Pbd7 4.Dd3 c6 5.f3

Hier begon het al. Mijn tegenstander vertelde na afloop dat hij een (SOS?) artikel had gelezen van een grootmeester waarbij zwart 4...c5 speelde. Ik wist nergens van en speelde 4. ... c6 (volgens Rybka is 4. ...e6 beter). Mijn tegenstander dacht niet zelf na, anders had hij 5.Pf3 gespeeld. Nee, hij volgde de zetten van het artikel blind en speelde dus 5.f3 vandaar dat hij na 5...e5 in diep gepeins verzonk, want zwart heeft al zijn problemen al opgelost en wit gaat tijd verliezen om zijn stukken te ontwikkelen. In het vervolg kwam wit er niet meer uit en verloor snel na Lxd8?? hetgeen direct een stuk kost.

9e ronde
Nog weer een teleurstelling met wit!

Hoewel dit volgens mijn databank nog speelbaar is, moet wit wel met 12.Pc3 voortzetten. Ik was al zo de kluts kwijt van het voorgaande dat ik het opnieuw verkeerd deed. 12.Lb2?? Dxa2 13.Pd2 Pxb3 14.Pxb3 La3 15.Tb1 Lxb2 16.Txb2 Da4 en zwart won uiteindelijk de partij.

Al met al heb ik het niet slecht gedaan met 5 uit 9 tegen gemiddeld Elo 2130, maar verder was het ook vooral gezellig met Michiel, zijn vrouw en Olav, al was het gemis van Harold de Boer bij iedereen voelbaar.
De partijen uit dit artikel kunt u hier na spelen

• A4 wint bij Caissa (29-11-2011)

De wedstrijd tussen A4 en Caissa 6 is geëindigd in een prima overwinning van A4. De zege was niet eens onverdiend te noemen tegen de sterke tegenstander, die een groot aantal spelers opstelde met 2100 of 2000 plus. De uitslagen kwamen pas laat tot stand, maar de balans was steeds in ons voordeel. De punten kwamen vooral uit de staartborden, maar zonder twee remises op een en drie was er toch nog sprake geweest van een nederlaag.

Het eerste halfje kwam op naam van Michiel Harmsen. Na de opening leek hij iets minder te gaan staan, maar besloot toen zijn toren te activeren en met een mooi tussenzetje kwam hij op een pionnetje meer te staan, maar wel met toren + ongelijke loper op het bord. Voor de zekerheid wikkelde Michiel af naar een pionneneindspel met ongelijke lopers, bood remise aan, de tegenstander verwerkte de klap van de niet-winst langzaam en kwam later toch tot het remise-inzicht. Hierna volgde een prima overwinning van Harold de Boer, die na een foutje van de tegenstander een positioneel goede stand bereikte die hij keurig naar winst afwikkelde. Bij Peter de Heer, voor het eerst beschikbaar en in bloedvorm, ging het helaas mis. De opening was aardig, maar er ging een pionnetje verloren en dat leverde uiteindelijk teveel problemen op. Dankzij Henk Boot kwamen we toch weer op voorsprong, tegen een Boedapester bleef hij rustig zetjes doen, versterkte zijn positie op de open d-lijn en haalde vervolgens wat materiaal op. Genietend incasseerde Henk de uitgestoken hand.

Ridens Bolhuis was uitstekend uit de opening gekomen maar belandde in de tijdnoodfase steeds meer in de problemen en moest uiteindelijk een nederlaag incasseren. Bij Dirk Goes kwamen we weer op voorsprong. Na een onmogelijke opening met een loper op f8 die alleen toekomst had op g7, h6, e7 en d6, maar daar uitsluitend tegen geblokkeerde pionnen aan loerde, mochten we niet teveel verwachten, hooguit remise. Maar Dirk presteerde het onmogelijke, wachtte geduldig tot de tegenstander niet al te handig de stelling opende en sloeg toen toe.

Hierna was het aan Marcel Laarhoven en Nico Louter om een of twee matchpunten binnen te halen. Marcel was na een uur spelen niet tevreden, ik speel als een krant, of woorden van die strekking. Maar Marcel is wel iemand die kan gaan staan, dat deed hij uitstekend waarna remise lang de te verwachten uitslag was. In tijdnood verloor hij echter een stuk, Blanchard kwam gevaarlijk de stelling binnen en toen gaf Marcel ook zijn resterende paard, waarna de tegenstander slechts 2 paarden overhield, en dat is ... remise.

Toen bleef Nico over. Die kwam goed uit de opening, veroverde twee torens en twee pionnen voor drie lichte stukken. Dat was prima, maar na een onachtzaamheidje ging er een kwaliteit retour naar de tegenstander. Nog steeds voldoende voor op zijn minst een ruime remise. De tegenstander moest winnen, maar na wat geruil bleef er een achtervolgde loper over die tot niets kwam, waarna de remise een feit was. 4½-3½ dus.

Door de overwinning stijgen we naar een gedeelde tweede plaats. Het team van Gambit blijft koploper met 21 bordpunten en 6 matchpunten uit 3 wedstrijden, dat team is onverslaanbaar, maar een plek als goede middenmoter of zelfs de runner-up positie zit er alleszins in.

• KSB-competitie, ronde 3 (26-11-2011)

A1 speelt gelijk tegen ESGOO
De wedstrijd tegen ESGOO werd een mrkwaardige triomftocht voor de witspelers. Maar liefst acht winstpubten vieler er voor wit, de beide overige partijen werden remise. Voor Amstelveen wonnen Matthew Tan, Tobais Kabos, Jelmer Sminia en Jonathan Tan, Lody Kuling speelde remise. De zwartspelers verloren dus allemaal, op El Capitano na - Sander Los miste vlak na de eerste tijdcontrole helaas de winst maar wist wel als enige zwartspeler een halfje te scoren. Daarna mocht Jelmer, als laatste bezig, de gelijkmaker scoren waarmee dus een 5-5 eindstand werd bereikt.

A2 verliest: de witten krijgen de zwarte Piet toegespeeld (door Henk Boot)
We waren bij de wedstrijd tegen Caissa 4, de tegenstanders die het meest nabij zijn van hen die veraf zijn, niet helemaal compleet doordat Jonathan Tan was gevraagd in het eerste team in te vallen. In Joël de Vries meenden we een goede vervanger te hebben gevonden, want had hij niet in de vorige ronde de sterke Wim Moene op voortreffelijke wijze beentje gelicht? Op papier ontliepen de teams elkaar niet veel, maar met de goede seizoensstart meenden wij misschien iets te sterk de wind al in de rug te hebben.

Het duurde ruim 3 uur voor de eerste beslissing viel. Esther de Kleuver speelde voor de verandering met zwart, stond de hele wedstrijd wat gedrukt, maar het evenwicht leek nergens echt verbroken, een gewone remise dus. Vervolgens bracht Christopher Brookes op bord 1 ons op voorsprong. In een Siciliaanse partij had hij veel meer ruimte en zorgde steeds voor problemen die zwart alleen met gebruik van zeeën tijd kon neutraliseren. Met minder dan 2 minuten op de klok voor ruim 10 zetten volgde uiteindelijk een onnauwkeurigheid die een pion kostte bij slechte stelling. Zijn tegenstander hield het daarom maar gelijk voor gezien. Maar helaas was de voorsprong van korte duur. Jeroen Schoonackers kwam al snel in onoplosbare problemen. Zijn damevleugel bleef vanaf de opening een bron van continue, steeds toenemende zorg en toen dat uiteindelijk materiaal kostte was het pleit beslecht. Florian speelde tegen ons oud-lid Martin Bottema en probeerde hem mee te slepen in een tactische partij. Maar ook nu speelde Martin gewoon degelijke zetten en al had Florian misschien eenmaal iets scherpers kunnen doen, het evenwicht werd nooit echt verbroken, remise dus en een 2-2 stand.

Een blik op de andere borden leerde dat het erom zou spannen of een kleine overwinning mogelijk was. Joël had zich met zwart goed geweerd. Het was een behoorlijk open stelling, waar torens en lopers goed tot hun recht konden komen. Nadat wit een pionoffer op f4 met g3xf4 aannam, raakte zijn koningsstelling volledig versplinterd, werd de witte koning naar voren gejaagd en werden met een zwarte loper op f1 de velden g2 en e2 voor de witte koning ontoegankelijk. Toen ook nog eens een zwarte toren naar de h-lijn kon switchen om enkele dodelijke schaakjes te geven, moest wit kiezen tussen een matnet midden op het bord of torenverlies. Ook het laatste was natuurlijk ruim voldoende voor de winst.

Maar daarmee was de koek helaas op. Als eerste was Paul Peter Theulings de klos. Tegen Roel van Duijn kwam er een extreem ingewikkelde stelling op het bord met talrijke tactische finesses. De zwartspeler moest enorm veel tijd investeren, maar deed dat, zeker achteraf gezien buitengewoon goed. Hoewel de witte stelling van Paul Peter er zeer dreigend uitzag viel het achteraf erg tegen. Zodoende slonk het tijdvoordeel zienderogen en bleek uiteindelijk dameverlies tegen twee lichte stukken onvermijdelijk. Met nog enkele seconden op de klok gaf Paul Peter zich gewonnen. Ook bij Gijs IJzermans had de stelling er goed uitgezien. Ruimtevoordeel na de thematische opstoot van een isolani bleek achteraf slechts genoeg voor een 'snufje' voordeel. Toen het voordeel vervloog was verlies van kwaliteit en partij niet meer te voorkomen. Ook deze keer was Jan Helsloot als laatste bezig. Hij trof deze keer een uiterst geconcentreerd en goed spelende tegenstander, waarbij zwart eigenlijk steeds wel wat makkelijker stond en na ruil van de zware stukken en enkele pionnen in het eindspel duidelijk het voordeel van een sterke loper tegen een zwak paard had. Ook hier moest onze witspeler de winst aan de tegenstander laten. Kortom, A2 komt helaas weer uit de wolken met beide benen op de grond (en in de middenmoot).

A3 wint, zij het met een gelukje
Op papier waren de teams van A3 en Wijchen (bij Nijmegen) zeer gelijkwaardig. Bij A3 bleken Bram ter Schegget, Jan Krans en Roger Mehra verhinderd en Joël de Vries was gevraagd in te vallen bij A2. Nieuwste 'aanwinst' Joran Donkers kon echter wel zijn debuut maken, en voor de overige twee plaatsen werden Dirk Goes (moest toch die kant op met Hing Ting Lai) en Harold de Boer (moest toch die kant op als teamleider van A3) bereid gevonden als invaller. Dus ondanks de afwezigen wel degelijk een prima gevuld team.

De eerste uurtjes gaven reden tot wat vage ongerustheid. Hing Ting had bijvoorbeeld te maken met wat lastige druk van zwart op een Wolga-b-lijn. Shotaro de Niet zette een paar stukken onhandig neer en kreeg problemen. Bert Kampen offerde een stuk - kansrijk, maar toch. En Harold had last van een ontwikkelingsachterstand - zijn stukken kwamen maar niet los. Harold had dit systeem een jaar geleden met wit gespeeld en akelig verloren, maar ook met zwart bleken de problemen zich al snel op te stapelen. Voortaan toch maar een ander systeempje, Harold! De meer positieve berichten zaten aan de hogere borden: plusjes voor Joran, Tjomme Klop en Eric Roosendaal. Toen Hing Ting remise aangeboden kreeg was dat een eerste geruststellend duwtje in de rug. Bert vertrouwde ondanks zijn optimisme de stelling toch ook niet helemaal - remise aangeboden en door wit gauw aangenomen. Na afloop bleek dat Bert toch wel de betere kansen had gehad.

Als het harmoniemodel hoogtij viert laat Dirk zich ook zelden onbetuigd. Een vrij rustige partij die nooit uit evenwicht was eindigde met een puntendeling. Eric offerde een kwaliteit voor een heftig initiatief. Zwart raakte ingesnoerd maar had wel een soort burcht. Wit viel pion h6 vier(!) maal aan en dat dwong zwart die pion met al zijn stukken te dekken. Er ontstond een voor beide partijen gedwongen zetherhaling zodat ook deze partij in remise eindigde. Na vier remises was het dus 2-2. Hoe stonden de andere borden?

Joran had inmiddels zeer groot voordeel opgebouwd. De zwarte stukken stonden op de verkeerde plekken toe te kijken hoe hun koning door het witte leger werd overvallen. Tjomme had eerder remise geweigerd, stond aldoor beter en had nu in een eindspel met louter zware stukken een zeer gevaarlijke vrijpion. Harold had urenlang opgesloten gezeten maar leek nu los te komen. Shotaro leek helaas in onoverkomelijke problemen te zijn. Dat leek dus allemaal heel spannend te worden, met een uitslag die lange tijd rond de 4-4 zou kunnen zweven.

En ineens... was de wedstrijd afgelopen. Joran ging er dwars doorheen: punt. Tjommes vrijpion bleek dodelijk: punt. Shotaro stond verloren - maar de tegenstander wou het mooi doen en overzag dat hij zelf ineens mat ging: punt. En Harold was net terug in de partij toen hij blunderde: ai, daar even geen punt.

En zo was het binnen een kwartiertje van 2-2 dus ineens 5-3 geworden. Niemand die voorbij zet 40 geraakte - om vijf uur werden de formulieren getekend en ging de tent dicht. En iedereen kon vroeg naar huis, hetgeen met zo'n lange reis voor de boeg best goed uitkwam, overigens. Een heel fijne overwinning voor A3 met twee dure matchpunten. Al moet wel worden gezegd dat op het bord van Shotaro het geluk toch wel duidelijk op onze hand was.

• Verslag Bad Wiessee deel 2 (11-11-2011)

Zo, het toernooi zit er alweer bijna op. Nu het verslagje nog afronden. Allereerst de schaakprestaties. Olav en Michiel hebben beide redelijk gespeeld en een score van 4 uit 9 behaald. Peter de Heer daarentegen heeft erg goed gespeeld en had na vijf ronden 4 partijen gewonnen. Ja, dan krijg je het daarna moeilijk in dit toernooi. Peter won de laatste vier partijen echter toch nog een keer. Al met al een mooie score van 5 uit 9, die Peter overigens niet erg interesseerde. Schaken is bijzaak.

Woensdag kwam Ruurdtje, de vrouw van Michiel, met de trein aan. Daarover waren al veel flauwe grappen gemaakt in de Stube. Zo Michiel, zometeen is het gedaan met je vrijheid, kon Jan Klügel, de 60-jarige Duitser dan zeggen. De aankomst van Ruurdtje gaf Michiel de gelegenheid een Kaiserschmarrn te bestellen. Dat is een supermachtig toetje dat je echt met zijn tweeen moet eten. Gelukkig hielp ook Eric Deues als derde mee met dit toetje. Michiel was inmiddels wat verkouden geworden en is woensdag bijtijds gaan slapen. Eric en Olav zijn nog vrij lang in de bar blijven hangen. Ze kennen elkaar al lang: sinds de eerste keer dat Olav naar dit toernooi ging, inmiddels tien jaar geleden.

Donderdag zijn Michiel en Ruurdtje de Aueralm op gelopen. Dat is een klim van 650 meter naar een leuk bergrestaurant. Je kunt hier erg leuk wandelen. Teruggekomen had Michiel erge spierpijn in zijn beide kuiten en liep als een oude man schuifelend naar de speelzaal. Peter liep toevallig tegelijk naar de speelzaal en liep ook een beetje moeilijk. Hij had zweepslag in zijn linkerkuit vanwege een sprintje bergop dat hij enkele dagen geleden had gedaan. Dat sprintje was nodig omdat hij een verkeerd pad had genomen bij een bergwandeling en hij bang was niet meer op tijd voor zijn partij te zijn. Je mag bij dit toernooi maar 15 minuten te laat komen.

Donderdag zijn we met zijn vijven (Olav, Peter, Simone, Michiel, Ruurdtje) gaan eten bij de Griek. De bediening was als vanouds slecht maar het eten goed. We hebben ook wat meer over Peter en Simone geleerd, waaronder dat ze al dertig jaar bij elkaar maar niet getrouwd zijn. Hiermee moeten wij dus de bestempeling van Simone als vrouw van Peter, zoals wij in ons eerste verslag deden, corrigeren tot vriendin.

Het weer was dit jaar de hele tijd prachtig. Olav heeft dan ook drie keer gegolft. Overdag scheen de zon en was er doorgaans weinig wind. Maar zodra de zon achter de bergen verdween koelde het snel af. Zaterdag was er af en toe een rare windvlaag die dan een aantal minuten aanhield. Dat noemden de duitsers de Föhn. Dat schijnt warme wind te zijn. Zaterdag was het dan ook nog tot laat in de avond vrij warm. In het laatste weekend was het dan ook druk rond de Tergernsee van vele duitse dagjesmensen, waarschijnlijk veelal uit München. Dat wil overigens niet zeggen dat het hier prima loopt met het toerisme. Nee, de concurrentie met de goedkope vliegreizen is ook hier goed te merken. Een groot hotel staat al sinds twee jaar dicht. Ik denk dat het net zoiets is als het toerisme aan de Nederlandse Noordzeekust. De groei is eruit.

Op het toernooi liepen we ook Piet Peelen nog tegen het lijf. Piet speelt niet mee, maar is er als begeleider van twee jeugdtalenten. Een Belgische jongen en een 15-jarige Nederlander: Stefan Beukema. Stefan speelde Michiel overigens kansloos in 16 zetten van het bord, nadat die een pionnnetje had gesnoept. Stefan is de zoon van Henk-Jan Beukema, die vroeger ook bij Zukertort speelde. Piet kon helaas niet mee eten zaterdag, maar met name Peter heeft nog lang met Piet gekletst in de analyseruimte. Piet komt daar altijd wanneer de eerste partijen afgelopen zijn om zijn pupillen op te vangen.

De laatste partij speelde Olav snel remise, en wel in gewonnen stelling - Piet liet in de analyse zien hoe zwart eenvoudig snel een stuk voorkomt, maar compleet gemist door Olav. Hij reed zondag nog terug naar Nederland en gaf Piet een lift mee terug. Michiel en Ruurdtje zijn nog een dag langer gebleven en zijn maandag terug gereden.

• Verslag van Olav en Michiel uit Bad Wiessee (1-11-2011)

Ja, u leest het goed: der Harold is nicht dabei! Schade, schade, schade. Lang zag het ernaar uit dat hij zou gaan. Het hotel was al geboekt en de aanmelding was verstuurd. Maar hij mocht van zijn werkgever geen vrij nemen. Nee, het lag ècht niet aan Emilia. Nou ja, volgend jaar weet Harold wat hij moet doen: bijtijds zijn baan opzeggen. Het is niet anders. Prioriteiten in het leven.

We zitten weer in ons aloude hotel Bellevue. Zonder Harold dus. Olav kwam als eerste aan om een uur of vier, en Michiel om acht uur. Ditmaal zonder botsingen of autopech. 'S Avonds aan de bar (Stube) troffen we weer de oude bekenden aan zoals Jan Klügel, een Duitser van zestig, Jo Steinschuld, een Limburger, en nog wat schakers van wie ik de naam niet meer weet. Het merendeel waren Duitsers, die ons er ook op wezen dat Duits de voertaal was. Dat is ook wel zo leuk, want in de Stube zit je rond een klein barretje, zodat je vaak een centraal gesprek hebt. Later kwam ook Peter de Heer met zijn vrouw Simone nog even langs. Zij zitten weer in een huisje. Ook het personeel was nog hetzelfde: de immer giechelende Yvonne in Dirndl kledij achter de bar, de stille Sabrina als keukenhulp en Eberhard, de licht rondbuikige eigenaar.

Jo Steinschuld in een lokaal park
Michiel Harmsen
De Tegernsee (en voor wie goed kijkt, ook nog Michiel)

Zaterdagochtend hebben zowel Olav als ik wat aan schaakvoorbereiding gedaan. De eerste partij waren zowel Olav als ik ingedeeld tegen zwakkere tegenstanders. Olav's tegenstander had een rating van 1500. Hij won gemakkelijk. Michiel had een tegenstander van 1800. Hij kreeg wel een voordeeltje, verspeelde dat weer tot pion achter, en bood remise aan met nog 10 minuten op de klok voor 20 zetten, wat zijn tegenstander aannam. Het lijkt net mijn partij van de laatste externe wedstrijd. 'S Avonds hebben we weer in de Stube gegeten samen met Eric Deues, een Duitser die Olav al lang kent van dit toernooi en die ook in Bellevue verblijft. Olav en ik hebben daarna nog lang samen gepraat over het leven. Dat is nou ook leuk aan zo'n toernooi: dat je nog wat tijd hebt voor een goed gesprek.

Zondagochtend werd al snel duidelijk dat het een prachtige dag zou worden. We mazzelen met het weer, net als vorig jaar. Voor Olav de gelegenheid om voor het eerst te gaan golfen. De tegenstanders voor vandaag: Olav tegen een Zweedse jeugdspeler met elo 2224, Michiel tegen een oudere Duitse man met een rating van 1919. We hadden allebei goed voorbereid, maar Olav kon het niet bolwerken tegen de 15-jarige, hoewel de voorbereiding op het bord kwam. Michiel's tegenstander deed bijna alleen maar passsieve zetten in een afruil Fransoos, waarna de partij langzaam werd uitgeschoven naar winst.

Allebei redelijk vroeg klaar, dus we gingen snel weer naar de 'stamkroeg'. Dit keer geen zware gesprekken, wel veel euforie want Jo had voor de 2e keer op rij een sterke remise gespeeld tegen 2100+. Jo is in vorm. Peter stond goed toen wij weggingen van de speelzaal. Later bleek hij gewonnen te hebben tegen een 2200 speler. Hij heeft nu twee uit twee en krijgt een FM tegenover zich. Eberhard wilde graag nog even naar die Heimat bellen, want hij had nog een appeltje te schillen met Harold. Het werd een goed gesprek en we zijn nu allemaal uitgenodigd voor de bruiloft. Iedereen mist Harold toch wel zeer, maar hopelijk is hij er volgend jaar weer bij.

We maken plannen om met een stukje voor de site te beginnen, maar aangezien er aan de bar geen stopcontact is en de laptop kuren vertoonde, zijn we toch maar weer aan het bier gegaan. Een moeilijke beslissing maar het is niet anders. We spreken af bij het ontbijt morgen verder te gaan. Ook zijn we van plan om naar Rottach te wandelen, aan de overkant van het meer. Intussen weten we dat voor de maandag moeilijke tegenstanders wachten, Michiel krijgt een IM, Artem Smirnov tegenover zich. Olav krijgt waarschijnlijk weer een sterke jeugdspeler. We zullen nog het een en ander moeten voorbereiden, maar nu eerst een goede wandeling.

• A5 wint met monsterscore (31-10-2011)

Het afgelopen weekend was een uiterst succesvol Zukertortweekend geweest. Eerst vond vrijdagavond A4 vrouwe Fortuna aan zijn zijde, vervolgens was er een fraai drieluik op zaterdag waarbij alle teams de punten binnenhaalden. Dus dat was een goede inspiratiebron om de zeperd uit de eerste ronde met een compleet team naar het verleden te verwijzen.

De tegenstanders van TAL/DCG 4 leken ons redelijk gelijkwaardig, maar zij hadden in ieder geval hun eerste wedstrijd gewoon gewonnen. We werden hartelijk welkom geheten door Dirk Goes, die als wedstrijdleider fungeerde, maar behalve het noteren van de uitslagen natuurlijk niet veel te doen had. Het liep voor ons in het begin gemakkelijk, maar daar hadden onze tegenstanders zeker een aandeel in. Jan Willem Stroes stond al snel lekker en toen zijn tegenstander een stuk in de aanbieding deed was er geen reden dit te weigeren. Voor de 20e zet zaten de stukken weer in het doosje. Ook bij Richard van Deun ging het niet al te moeilijk. Hij had ruimtelijk overwicht hoewel hij zelf vond dat hij slechter stond. Toen zijn tegenstander een vork uitvoerde bleek dit door gelijktijdige aanval van dame en het vorkpaard, het paard te kosten. Ook hier had de tegenstander geen zin in verder gedoe en hield het voor gezien. Monique de Groot bekroonde haar debuut met een prima plusremise. Ze stond inmiddels beter met een pion voor, maar met het oog op de andere borden, besloot ze het remiseaanbod van de tegenstander aan te nemen.

Op de andere borden was het niet allemaal even duidelijk, in ieder geval had Henk Boot zich op bord 1 aardig in de nesten gewerkt. Bij Walther Kappelhof zag het er allemaal goed uit, terwijl ook de andere drie partijen nog levendige strijd lieten zien. Toen de tegenstander van Jean Paul Brookes een incorrect stukoffer bracht bleek de witte stelling een gatenkaas en werd volgende overwinning genoteerd. Vervolgens miste ook de tegenstander van Mateusz Glowacki de beste verdediging, waardoor de zwarte loper op b7 zich optimaal met de aanval kon gaan bemoeien. Uiteindelijk werd de witte koning geheel naar de h-lijn gedreven en kon, mede gehinderd door eigen stukken niet meer aan de zwarte aanval ontsnappen. Hiermee kwam de stand op 4½-½ en was de winst dus al binnen.

Henk dacht de zwarte pionnenstelling te versplinteren en met zijn onaantastbare paarden op c6 en d4 tegen het zwarte loperpaar voordeel te krijgen. Dat viel nogal tegen en toen hij verzuimde een optimale verdediging te kiezen stond zwart glad gewonnen. Volgens Fritz inmiddels ruim -6, maar een onnodig stukoffer in forse tijdnood bracht de stelling weer in evenwicht, een volgende misser van zwart stelde Henk in staat de (onverdiende) winst alsnog naar zich toe te trekken. Inmiddels bleek Walther een witte wals van pionnen in werking te hebben gesteld. Na wat gespartel van zwart op de koningsvleugel, dat keurig door Walther werd geneutraliseerd, was ook hier weer een overwinning te noteren. Toen ook de tegenstander van Danny Kool besloot de remisehaven te verlaten, kapseisde ook dit bootje en volgde nogmaals een overwinning. Kortom, een terechte, maar met het nodige fortuin wel extreem ruim uitgevallen overwinning! Toch moet gezegd, het smaakt wel naar meer.

• KNSB-competitie ronde 2 (29-10-2011)

A1 te sterk voor Unitas
Unitas is een sterke vereniging, maar op papier leek Amstelveen desondanks favoriet. Het team was compleet, al had Capitano Sander Los ditmaal wegens vormcrisis besloten zijn troepen vanuit de achterhoede naar de zege te begeleiden. Die tactiek leek na een paar uur vruchten af te werpen. Een flink aantal spelers had prettige tot zeer prettige stellingen opgebouwd. Dat gold helaas echter niet voor Sybolt - zijn seizoen wil nog niet echt vlotten - ditmaal ging er na wat mindere zetten een stuk de mist in. De gelijkmaker kwam van Jelmer - in tijdnood kwam zijn tegenstander de moeilijkheden niet meer te boven. Matthew dacht wel goed te staan maar overzag ineens een enorme truc - tot zijn geluk kon hij vlak daarna eeuwig schaak afdwingen. Sander had inmiddels zo'n ruimtevoordeel opgebouwd dat zwart maar een stuk offerde - dat stelde zijn ondergang slechts korte tijd uit. Amstelveen kwam zodoende weer op voorsprong.

Gezien de posities op de andere borden leek de overwinning op dat moment al vrijwel zeker. Dennis en Tobias hadden elk een pluspion, Fitzgerald Krudde en Stan van Gisbergen stonden ook gunstig. Lody Kuling had met de zeer jeugdige Jorden van Foreest te doen. Die speelde op intuïtie een aantal rare zetten die tot ieders verbazing ook nog speelbaar bleken. Lody won echter wel ergens een pion en ging over tot de uitmelkfase. Kevin speelde zijn partij volgens een bekend patroon: lang nadenken, in moeilijkheden komen, in gierende tijdnood raken en toch de goede zetten blijven vinden waarna er een eindspel overblijft. Soms zelfs een heel gunstig eindspel, maar ditmaal werd het 'gewoon' remise. Ook bij Tobias werd het remise na een gedwongen zetherhaling.

Maar de winstpunten kwamen er uiteindelijk toch. Bij Fitzgerald raakte een vijandelijk paard het contact met de kudde kwijt - eenzaam achter de vijandelijke linies bleek het beestje niet meer te redden. Lody kon na een paar uurtjes trekken en duwen ook een punt laten noteren. Waarmee de zege veilig was. Bij Dennis leek het eindspel ondanks de pion extra remise,maar met de matchpunten al in de tas besloot hij voor de volle winst te gaan en alle schepen achter zich te verbranden. De gok pakte verkeerd uit en Dennis verloor nog. Bij Stan eindigde de partij in een gierend tijdnoodduel - toen Stan nog 35 seconden overhad kwam er een bizarre zetherhaling op het bord waarbij Stan steeds de dame offerde en zwart die steeds niet mocht nemen. Remise dus. Zo kwam de eindstand op 6-4. Amstelveen doet daarmee voorlopig nog volop mee in de top.

A2 komt terug vanuit slechte positie en zegeviert alsnog
Voor onze eerste thuiswedstrijd moesten we uitwijken naar het Keizer Karel College omdat onze eigen speelruimte niet beschikbaar was. De tegenstander was het Witte Paard uit Zaanstad, waar we vorig jaar nipt van hadden verloren. Dat riep natuurlijk om revanche! Een voorzichtig optimisme leek vooraf nog wel gerechtvaardigd ook al was troef Jonathan Tan afwezig. Ridens Bolhuis was de vervanger. Maar Ridens bleek de avond ervoor al zijn kruit voor A4 verschoten te hebben. Gisteravond nog een prachtpartij, nu was binnen 15 zetten zijn stand een ruïne en een kwartiertje later was het over en uit. En er waren nog meer moeilijkheden op komst want bij Gijs IJzermans wilde het ook al niet lukken. Een loper raakte hopeloos opgesloten achter de eigen pionnen en ook de andere stukken kwamen amper op redelijke velden terecht. Kwaliteitsverlies en hoge tijdnood deden de rest. A2 op 0-2 achter.

Gelukkig waren er op de andere borden betere berichten. Paul-Peter Theulings stond een tikje beter en won uiteindelijk een pion. Christopher Brookes won ook al een pion in scherpe stand. Jeroen Schoonackers had ook al een pion extra, later zelfs twee, maar de tegenstander had genoeg compensatie. Jeroen miste ergens een goede winstkans, de tegenstander deed even later hetzelfde en tenslotte eindigde de partij in remise. Jan Helsloot veroverde al vroeg een pion maar het lopereindspel dat ontstond leek niet te winnen. Bij Esther de Kleuver bleven er lang veel stukken op het bord - na een zet of 40 was het bord nog bijna vol al leek Esther wel gunstig te staan. Bij Florian Jacobs tenslotte ontstond een eindspel met zware stukken en veel open lijnen. Een bloedlinke stand en het was allesbehalve duidelijk wie er beter stond.

In de tijdnoodfase gebeurde er van alles. Florian had weliswaar een pion extra maar zat in de problemen. Zwart had allerlei matdreigingen en Florian had minder dan een minuut voor een flink aantal zetten. Na stevig gebeuk op de klok was het bord nagenoeg leeg en de tegenstander door de vlag. Bij de reconstructie bleek dat er 43 zetten waren gedaan - meer dan genoeg. Omdat de stand op het bord potremise was werd ook meteen maar remise gegeven. Later bleek dat er een geforceerd mat was geweest en dat Florian dus goed was weggekomen. Christopher won in tijdnood een kwaliteit en hoewel het allemaal nog onduidelijk was maakte zwart op zet 40 in hoge tijdnood een enorme fout die meteen een cruciale pion scheelde. Daarna liet Christopher zich niet meer van de wijs brengen en kwam de winst niet meer in gevaar. Jan Helsloot probeerde het eindspel te winnen - hij zag een truukje - en wit zag het niet. Waarna de witte loper ineens was ingesloten en de stand op 3-3 kwam.

PP was inmiddels in een dame-eindspel beland met een vrije a-pion extra. Dat klinkt op papier misschien mooi maar in de praktijk leken er weinig uitzichten op de winst. Doormelken en hopen op iets moois kon natuurlijk altijd. Maar de sleutel van de wedstrijd lag bij Esther. Na zet 40 kwam ze tot koningsaanval. Zwart dacht een penning te hebben om de aanval af te stoppen maar Esther had een nog veel betere tegenpenning die meteen stukwinst en vrijwel ondekbaar mat opleverde. Daarna mocht PP rustig remise geven - hij probeerde nog een zet of 20 wits dame op een vals spoor te brengen voor hij de vrede tekende. Zodat A2 een wat benauwde maar toch zeer welkome zege boekte. Nog altijd op 100% en dus nog altijd gedeeld koploper.

A3 sleept de winst binnen in spannende wedstrijd
Zowel Amstelveen 3 als Oosten/Toren behoren tot de teams in 3C die eerder naar onderen dan naar boven kijken. Beide ploegen waren begonnen met een krappe nederlaag. Een tweede nul was bepaald ongewenst. Des te vervelender dat zowel Jan Krans als Bert Kampen verhinderd waren - dat waren twee van de drie winstpunten uit de eerste wedstrijd (en wie was de derde? vraagt u nu - geduld - dat komt later). Maar Bram ter Schegget was er wel en ook Dirk Goes - en die is als invaller immer betrouwbaar. Zo leerde althans vrijwel steeds het verleden.

Bij aanvang wekte de opstelling van Oosten/Toren wel enige verrassing. De twee op papier sterkste spelers (Redmar Damsma en Willem Moene) zaten op de borden 5 en 6. Een tactische grap. We gingen dan maar zien hoe Roger Mehra en Joël de Vries zich daartegen weerden.

Al snel bleek ook hier dat in het verleden behaalde resultaten geen garantie, enzovoorts. Ook Dirk leed aan het A4-syndroom - de vorige avond nog geschitterd - de volgende dag was de glans ver te zoeken. De zwarte stukken werden zoekgespeeld en Dirk liep tegen een nul op. En de zaken verliepen ook verder niet voorspoedig. Shotaro de Niet stond lastig, Roger had last van een isolani die onder vuur lag en Hing Ting Lai had forse problemen. Daar stond niet veel positiefs tegenover. Joël kwam al snel in een remise-eindspel, bij Eric Roosendaal vervlakte de stand snel en Bram had hoogstens minimaal voordeel. Alleen Tjomme Klop leek wel lekker te staan.

Een eerste meevaller was er aan het bord van Joel. In een eindspel van toren+loper tegen toren+paard probeerde Moene iets te forceren - maar vergat even dat een toren ingesloten stond. Joël speelde listig g3-g4. Die pion kon zwart niet nemen met h5xg4, want dan won wit met het subtiele h4-h5 de ingesloten toren op g6. Wit won dus een pion en wikkelde af naar een zeer goed toreneindspel. En dat was nodig ook want Hing Ting ging ondertussen ten onder. Gelukkig kon Bram een vol punt scoren toen wit een schaak overzag dat de dame kostte.

Bij Eric was een zeer remise-achtig eindspel ontstaan. Wit bood daarom remise aan. Eric keek naar buurman Tjomme en zag dat die er dwars doorheen ging. Een witte pion brak door via e4-e5-e6 op een bijna vol bord. Tjomme sloeg er hardhandig van alles af en won een volle toren. Punt binnen en 2-2. Shotaro en Roger leken inmiddels zeer speelbare standen te hebben en Joël ging winnen zodat Eric de remise aannam. De winst bij Joël liet nog wel even op zich wachten omdat zwart een half uurtje pauze nam voor hij zijn laatste zetten deed en in de onvermijdelijke nul berustte, maar het punt was in feite al een uurtje binnen. De stand was nu 3½-2½. Als Roger en Shotaro allebei remise konden maken zou de winst binnen zijn.

Roger had zich losgespeeld uit een omklemming en stond inmiddels prima. Tegenstander Redmar had ook nog hoge tijdnood en kon niet veel meer doen dan afwikkelen naar een slecht eindspel met een kwaliteit minder. Nu Shotaro nog. Na een grote afruil bleef er een eindspel over van paard plus vier pionnen tegen loper plus drie pionnen. Dat moest te doen zijn. Weliswaar ging de loper een pion winnen maar het paard kon er dan elders weer eentje terugsnoepen. Shotaro pakte die pion echter te gretig in plaats van eerst even aan de verdediging te denken. Twee zwarte pionnen gingen hollen op de damevleugel en wits koning en paard waren te ver afgedwaald om ze nog te stoppen. Zwart haalde dame en won. Een jammerlijke nul en een lelijke tegenvaller.

Alles hing nu van Roger af - geduldig en nauwkeurig boekte hij minimale vorderingen. Wit deed er alles aan om de zaak te compliceren en tenslotte rolde er een eindspel van toren plus pion tegen loper plus pion uit. Remise wisten sommigen. Waarschijnlijk gewonnen meenden anderen. De online eindspel-tablebase blijkt het ook (nog) niet te weten, overigens. Wit besloot tot een passieve vesting. Analyse na afloop leerde dat wit wat actiever moet verdedigen waarna er geen doorkomen meer aan is. Nu boekte Roger veldje voor veldje terreinwinst en offerde tenslotte de witte stukken er af voor het volle punt. En zorgde daarmee niet alleen voor twee dure matchpunten maar bracht ook zijn eigen score voor dit seizoen op 2 uit 2, want (weet u nog?) hij was het die in ronde 1 voor die derde winstpartij had gezorgd. Een zeer prettige zege voor A3 waardoor het team weer in de middenmoot staat.

• A4 wint van Het Probleem (28-10-2011)

Het Probleem is een behoorlijk sterke vereniging en daarom was het nogal ongelukkig dat een paar vaste krachten van A4 verhinderd waren. Michiel Harmsen kon gelukkig vooruit spelen - en wist alvast een half punt op het scorebord te brengen.

Maar er waren aan de meeste borden nog maar een paar zetten gedaan toen de eerste donkere wolken aan de hemel van A4 reeds opdoemden. Jan Willem verwisselde een paar zetten in de opening, dacht een en ander nog wel creatief op te lossen maar zag tot zijn schrik dat die oplossing een stuk kostte. Een wanhoopsoffensief mocht daarna niet meer baten. Gelukkig voor A4 gaf Het Probleem het cadeautje per omgaande retour. Ridens had al een prettige drukstelling toen zwart spoken ging zien. Er ging eerst een pion af - toen kon zwart zich slechts met moeite redden door een zwart paard op h1 te laten verdwalen. Toen duidelijk was dat het paard gewoon verloren zou gaan hield wit het voor gezien. Een heel spannende partij bij Henk Boot leek de goede kant op te gaan. Totdat Henk een slechte loper van de tegenstander wat al te veel activeerde. Na heftige slagwisselingen hield wit een gewonnen stelling over en moest Henk capituleren. Waarmee A4 dus opnieuw achter stond.

Vier partijen te gaan en de uitzichten waren onverdeeld ongunstig. Harold de Boer stond een pion achter, Walther Kappelhof moest toezien hoe de zwarte zware stukken op de tweede rij een inval deden. Bij Marcel Laarhoven stond het onduidelijk en Dirk Goes - tja, Dirk Goes. Het was weer een onnavolgbaar potje. Wit had twee slechte paarden, zwart twee slechte lopers. Alle torens waren eigenlijk ook slecht en de dames waren er af - dat leek dan wel weer gunstig voor Dirk. Maar er waren 2½ punt nodig voor een 4-4 en dat leek er eigenlijk niet in te zitten.

En toch, en toch, alle spelers aan Amstelveense zijde hadden een tijdvoordeel. Niet onbelangrijk bij het tempo dat in de SGA wordt gehanteerd. Een eerste stap in de goede richting was dat de tegenstander van Harold remise aanbood. De stelling was nogal onduidelijk - 6 minuten meer voor een pion, tja. Harold nam het toch maar aan. Meer positief nieuws bij Marcel. Wit had weinig tijd, een slechte loper en bovendien won Marcel via een klein trucje een pion. De 4-4 kwam zowaar in zicht. Maar Walther stond nog steeds niet best, dus toen Dirk remise kreeg aangeboden weigerde die de vrede te tekenen. Er waren inmiddels wel wat slechte stukken afgeruild maar zwart was ergens vergeten er nog eentje extra te ruilen en stond nu minder.

Marcel ruilde achter elkaar alles af en hield tenslotte een sterk paard plus drie pionnen over tegen twee pionnen en een slechte loper. Bekwaam schoof Marcel dit naar winst. Dus 3-3. En bij Dirk had de tegenstander een oeps-moment toen een pion ineens niet terug kon slaan vanwege een paardvork. Dirk's pionnen werden daardoor ineens zo sterk dat zwart maar een stuk offerde. En vlak daarop nog een stuk weggaf. Tweede keer oeps. En 4-3 voor Amstelveen. Nu Walther nog. De torens waren gelukkig geruild en zwart had nog maar twee minuten. Walther gaf een paar keer schaak met de dame - zwart ging heen en weer. Remise? bood Walther aan. Zwart aarzelde. We staan 4-3 achter meldden zijn teamgenoten. Zwart dacht er nog eens over na. Maar door al dat nadenken had hij ineens nog maar 30 seconden. Tja. Dan toch maar remise.

Zodat er tot verbazing van vrijwel iedereen ineens een 4½-3½ zege voor A4 op het bord stond. Een bepaald niet onfortuinlijke uitslag voor A4, dat daarmee weer op 50% komt.

• Amstelveen verder in SGA-cup (21-10-2011)

De loting leek Amstelveen vrij gunstig gezind in de SGA-cup. Eerste horde was Chaturanga, een op papier niet al te sterke tegenstander. Aan de eerste borden twee spelers die uit de Amstelveens jeugd komen: Pjotr van Nie en Jasper Boonstra. Aan Amstelveense kant was de zaak desalniettemin niet licht opgenomen: Marcel Laarhoven, Ridens Bolhuis, Dirk Goes en Olav Lucas vormden het team dat op papier de zaak zonder veel problemen zou moeten klaren.

Na een paar uur spelen was er echter nog weinig te merken van de extra ratingkracht die bij Amstelveen zou zitten. Marcel was de enige die een prettig voordeel had - aanvalskansen met zwart terwijl wit niet veel meer kon doen dan afwachten. Ridens had een mini-voordeeltje, bij Dirk en Olav stonden na een paar uurtjes betonschaak alle 32 stukken nog op het bord - daar was niet echt veel uit op te maken. De mannen van Chaturanga vochten voor wat ze waard waren en op de borden was eigenlijk niet te zien welk team de favoriet moest zijn.

In het laatste uur komen de krachtverschillen er meestal uit. Meestal - maar ditmaal amper. Bij Dirk Goes werd dan eindelijk wat geslagen - alle lijnen gingen open en er bleef een totaal gelijk eindspel over. Remise was een logische uitslag. Ridens bereikte een dubbel-toreneindspel. Nog steeds met een klein voordeeltje. Eén zet lang had hij zeer groot voordeel kunnen bereiken - de tegenstander corrigeerde de fout ijlings en daarna was er een vergrootglas nodig om het voordeel van Ridens nog te kunnen zien. Inmiddels werden de reglementen er maar eens op nageslagen - bij vier remises gaat de laagstuitkomende vereniging verder - er moest dus ergens gewonnen worden.

En die winst kwam tenslotte in zicht toen Marcel een kwaliteit offerde door een zwarte toren op g3 te ploffen. Wit pakte - maar de zwarte pion die op g3 verscheen was bijna net zo erg. Wit speelde effectief met twee stukken minder en Marcel maakte het karwei gedegen af. De winstpartij aan bord 1 betekende dat 2-2 genoeg was. Weliswaar had Ridens al drie maal (!) remise afgeslagen - in deze fase bood hij het zelf toch maar eens aan. Zwart accepteerde en daarmee was de bekerwinst een feit.

Bleef nog over het bord van Olav - een kwartier voor het einde was er dan toch eindelijk eens iets geslagen - en toen de heren eenmaal het fenomeen 'slagzet' ontdekt hadden werd er ook soepel afgewikkeld naar een eindspel - dat overigens vrij slecht voor Olav stond. Wel had hij meer tijd - duidelijk meer zelfs, want zwart bleef tijd spenderen of het niets kostte. Met nog ongeveer 90 seconden op de klok kwam de aap uit de mouw - toen vroeg zwart hoe veel krijgen we er ook weer bij na zet 40?. Het simpele antwoord was: niets!. Oeps. Zwart ging noodgedwongen over op ulstrasnel spel - maar toen hij nog 30 seconden over had om een gewonnen eindspel ook daadwerkelijk te winnen werd hem verteld dat de wedstrijd verloren was - en dus besloten de heren dat remise een vreedzame oplossing was. Zodat Amstelveen een minimale zege boekte van 2½-1½. Op naar de volgende ronde dan maar.

• A5 lijdt forse nederlaag (7-10-2011)

De Amstel leek op papier een pittige tegenstander en in de praktijk bleek dat ook wel. Nadat Jean-Paul Brookes een vlotte remise had gespeeld liet Mateo Glowacki een redelijke stand ernstig ontsporen en ag een complete toren de mist ingaan. Henk Boot verdedigde het kopbord maar moest erkennen dat het er deze vrijdagavond niet inzat. Richard van Deun speelde een spannende partij met wisselende kansen - de tegenstander stond tenslotte ietsje beter maar had nog maar twee minuten over op de klok - remise was zodoende een prima uitslag.

Bij een achterstand van 1-3 leken er eigenlijk nog steeds kleine kansen - maar die gingen helaas in het laatste kwartier verloren. De grootste tegenvaller overkwam Danny Kool. En het ging eigenlijk allemaal zo soepel: pionwinst, keurig stukken afruilen en een gewonnen pionneneindspel overhouden. Foutloze afwikkeling, zou je zeggen. Toen speelde Danny het verkeerde tempo en prompt was het remise. En vanaf dat moment zat het allemaal tegen. Walther Kappelhof stond al een poosje minder en had ook nog tijdnood - toch wist hij nog een stuk te winnen - en even leek er nog een kans op verdediging. Maar vijandelijke vrijpionnen rukten op en in tijdnood kon Walther ze niet meer afstopppen - stukverlies verhaastte het einde. Thijs de Boer kwam vanuit iets mindere stand prima terug - stond mogelijk korte tijd zelfs beter - maar kwam in een verloren eindspel terecht.

Jan Willem Stroes tenslotte had bijna toch nog voor een punt gezorgd. In een zeer gecompliceerde stand met een open bord en twee bedreigde koningen sloeg een zwarte loper zo maar een pion - de witte dame hing en er dreigde mat. Jan Willem vond nog een truc - maar als hij gewoon die blufloper had gepakt was het mat ook nog gedekt geweest! Nu ging de strijd verder. JW dekte het mat - dreigde vervolgens zelf mat. Zwart gaf dan maar schaak en JW ging helaas naar het verkeerde veld. Waarna zwart nog een schaak gaf en een plotseling mat in huis had.

De nederlaag nam daarmee vrij dramatische vormen aan: 1½-6½, al moet wel gezegd worden dat dan ook echt alles tegenzat. Puntjes voor Jan Willem en Danny zaten er zeker in en die hadden de score naar een normaler niveau kunnen tillen. Het zat er echter helaas niet in vanavond.

• A4 verliest eerste wedstrijd (26-9)

A4 moest de eerste ronde uit tegen Tal/DCG 2 meteen aantreden met twee invallers. Tot overmaat van ramp stonden ook vrij snel twee nullen voor A4 op het scorebord. Michiel Harmsen verloor snel, geruisloos en kansloos in een Fransoos waar hij een vreselijke koningsaanval over zich heen liet komen. De tweede nul kwam van Harold de Boer, die wellicht tijdens de partij iets teveel aan Emilia, zijn recent overgekomen vriendin uit Sierra Leone, zat te denken. Invaller Walther Kappelhof scoorde het eerste halfje in een degelijke partij waarin hij nooit in de problemen kwam.

Toen onze tweede invaller, Mateo Glowacki, echter ook verloor leek de strijd al gestreden, want met 3½-½ achter stond eigenlijk alleen Nico Louter beter. Dirk Goes had natuurlijk allang een keer remise aangeboden. Voor iedereen die dat nog niet weet: Dirk speelt ook bij Tal/DCG en speelt daarom graag remise tegen deze club. Normaliter spreekt hij dat van tevoren af. Ik hoorde al een Tal-speler vragen aan een teamgenoot Speelt Dirk nog? Is het nog geen remise? Helaas sloeg Dirk�s tegenstander het remise-aanbod af en stond Dirk inmiddels een gezond pionnetje achter. Toch leek het nog even spannend te worden. Onze nieuwe aanwinst Ridens Bolhuis had de teamleider verzocht om op een wat hoger bord te spelen en rechtvaardigde dit verzoek ook door in een degelijke partij op bord 3 te winnen op een hem typerende manier: tegenstanders pionnenstelling verzwakken, pion winnen, en naar winst voeren. Inmiddels had Dirk toch nog de remise bereikt door met zijn dame steeds klierzetjes te doen, waar zijn tegenstander helemaal tureluurs van werd. Vlak daarna won Nico zijn partij. Na een afwikkeling naar een technisch gewonnen eindspel duurde het nog even maar liet hij de winst niet meer glippen.

Bij een stand van 4-3 was het dus aan kopman Marcel Laarhoven om te winnen voor een matchpunt. Marcel was de hele avond al aan het laveren tegen Willem Hensbergen, die rustig mee laveerde. Lange tijd leek er niets aan de hand in de partij. In de tijdnoodfase ging het echter fout, wellicht omdat hij het moest forceren, en verloor Marcel. Maar ach, niet getreurd, de eerste ronde verliezen is een traditie van A4 aan het worden. A4 heeft gewoon wat startproblemen.

• Een probleem van Shotaro (26-9-2011)

Shotaro's probleem Shotaro de Niet heeft een schaakprobleem gemaakt. In de stelling hiernaast heeft wit wat problemen - maar die zijn al onoplosbaar want zwart (aan zet) heeft zelfs een geforceerd mat!
Kunt u het mat vinden?
De oplossing kunt u hier vinden.

• KNSB-competitie, 1e ronde (17-9-2011)

Zukertort 1 laat Purmerend glippen (door Lody Kuling)
De seizoensouverture van het eerste vond dit jaar plaats in Purmerend. De laatste ontmoeting tussen beide ploegen werd in het seizoen 2009-2010 met 5½-4½ gewonnen. Sindsdien heeft Purmerend zich echter weten te versterken met grootmeester Dimitri Reinderman. Deze zomer roerde Zukertort Amstelveen zich echter voor het eerst in jaren ook weer eens op de transfermarkt; Stan van Gisbergen keerde terug op het oude nest en nam Fitzgerald Krudde mee vanuit Nijmegen. Op papier was zodoende weer een spannende wedstrijd te verwachten.

Bij binnenkomst gebeurde er direct iets vreemds. Sander werd door de teamleider van Purmerend apart genomen voor een onderonsje. Enigszins vertwijfeld keerde hij hiervan terug. De voorzitter van Purmerend bleek donderdag overleden te zijn en enkele spelers schenen hier nogal last van te hebben. Daarom stelden zij voor om 10 remises te doen. Na kort overleg met de op dat moment aanwezige spelers werd echter besloten om dit niet te doen. We zijn er nu toch al en Hadden ze ons niet eerder kunnen contacteren, dan hadden we de wedstrijd kunnen uitstellen waren de meest gehoorde argumenten. Desalniettemin wil ik hierbij nogmaals ons medeleven betuigen.

Na een minuut stilte ging de wedstrijd van start. Al snel concludeerde ik samen met Jelmer dat de gebruikelijke stellingen weer op het bord stonden bij Matthew (Lb5 siciliaans), Sybolt (4-pionnen aanval), Sander (modern/Pirc) en Jelmer (Frans). Fitzgerald had een onbekend zijvariantje, maar aan zijn lichaamstaal te zien zullen we dat binnenkort ook als een gebruikelijke stelling betitelen. Jelmer was als eerste klaar na iets minder dan twee uur. Remise, want, zo beweerde Jelmer, er gebeurde er niet zoveel. Zelf was ik niet veel later klaar, 17 zetten bleken genoeg om mijn tegenstander te laten capituleren.

De volgende uitslag liet lang op zich wachten, zij was echter wel positief. Tobias plukte een pion en nog een en maakte het vervolgens soepel af. Bij Sybolt liep het daarentegen niet goed af. In een enorm ingewikkelde stelling bleken zwarts lichte stukken sterker dan wits toren en enkele (vrij)pionnen. Gelukkig wist Dennix Oprah Brouwer met zijn zwarte leger een strakke overwinning te boeken met enkele fraaie tactische motieven.

Vlak voor het eind van de tijdnoodfase kwam Matthew echter met stoom uit zijn oren naar buiten gestormd. Tegen Reinderman had hij 35 zetten lang geweldig gespeeld en kon remise afdwingen. Hij koos echter voor een kwaliteitsoffer, helaas had hij gemist dat er meerdere manieren waren om de toren te pakken, waarna zijn stelling prompt hopeloos was. Sander had zich gelukkig goed weten te verdedigen tegen een gevaarlijk stukoffer van Nicky Law en kon zodoende een verdiend halfje laten bijschrijven. De stand kwam hiermee op 4-3.

In een tumulteus tijdnoodduel, waarbij de stukken letterlijk over het bord vlogen, was Fitzgerald echter een stuk kwijtgeraakt en hoewel hij nog lang tegenstribbelde bleek er niets meer in te zitten. Gelukkig had Stan zich de hele partij goed verdedigd tegen de kleine middelen van Pieter Hopman en kon de vrede diep in het eindspel getekend worden. De beslissing moest dus vallen bij Kevin Tan. Na de gebruikelijke tijdnoodperikelen had hij een zeer overwegende stand in het eindspel op weten te bouwen. De stuurlui aan wal waren het er over eens, dit moest gewonnen kunnen worden. Een onnauwkeurigheidje van Kevin gaf zijn tegenstander plotseling weer tegenspel, wat helaas genoeg bleek om remise af te dwingen.

De einduitslag kwam daarmee op 5-5. Jammer, want een overwinning had er zeker ingezeten. Na een gezellige maaltijd bij de Thai, waar Dennix zijn kennis over de Buddha deelde en Lody en Matthew die over de Buda, werd huiswaarts gekeerd. Thuis aangekomen werd van het wereldwijdeweb vernomen dat topfavoriet En Passant lang niet zo onverslaanbaar bleek en ook niet verder dan 5-5 gekomen was, waardoor alles nog mogelijk is dit seizoen. Op naar de titel!

A2 boekt minimale zege (door Harold de Boer)
A2 doet dit seizoen mee om het kampioenschap. Zo is het. Voor de eerste wedstrijd moest A2 naar Tal/DCG, zo ongeveer om de hoek dus. Er vielen vijf remises, waaronder die van PP tegen Tjark Vos. Zet mij maar op 4 want dan kom ik vast Tjark tegen en tegen mijn Aljechin speelt Tjark een slap variantje�. Inderdaad zat Tjark op 4 al waren de redenen daarvoor totaal anders dan door PP vantevoren uitvoerig bereneerd. Echter opende Tjark plots niet met e4, waardoor de voorbereiding meteen in de prullebak kon. Uiteindelijk kwam Tjark een pion voor maar hij was er zelf van overtuigd dat PP dat wel remise zou houden en bood dus zelf maar aan het punt te delen. Tijdens de analyse werd Tjark hierover bestraffend toegesproken door PP. Altijd doorspelen, je kan toch niet meer verliezen etc.

Jonathan leek goed uit de opening te komen maar de tegenstander verdedigde creatief en kreeg geleidelijk een iets betere stelling, maar uiteindelijk onvoldoende voor de winst. Christopher Brookes trok fel van leer vanuit de opening, ik telde het punt eigenlijk al, maar de tegenstander liet zich niet overrompelen en vond steeds sterke antwoorden. Ook hier leken de rollen om te draaien naarmate de partij vorderde.De tegenstander had het eindspel moeten winnen, maar gelukkig kan Christopher tegenwoordig ook aardig keepen waardoor de remise binnengesleept werd. Esthers tegenstander was zo aardig om in haar tijdnood remise aan te bieden, in een stelling die nog alle kanten op leek te kunnen gaan. Jan Helsloot moest lang een iets mindere stelling keepen maar dat lukte toch vrij eenvoudig. Florian Jacobs moest een (voor hem zeldzame) nul slikken. Zijn tegenstander, Hans Leeflang, schijnt erom bekend te staan weinig activiteit te vertonen totdat het echt lijkt te moeten. In tijdnood greep Florian ergens mis en wellicht had de verdediging daarna ook beter gekund. Helaas dus een 0 voor onze tweevoudig winnaar van de van-Elmptbeker.

Gijs IJzermans was snipverkouden en hoopte op een korte (remise?) partij. Redelijk kort was het, maar gelukkig voor ons geen remise. Een blunder van de tegenstander kostte een stuk en de partij. Jeroen Schoonackers zet zijn goede externe seizoen van vorig jaar gewoon voort. Naar verluidt heeft Jeroen de afgelopen zomer veel aan schaaktheorie gedaan. En dat lijkt zich meteen uit te betalen. Wim Hensbergen, over het algemeen toch ook geen koekebakker, werd vrij soepel van het bord geschoven, zodat A2 met 4½-3½ won.

A3 begint met een misser
Vandaag de start van het KNSB-seizoen met een voor ons team nieuwe tegenstander. Hoewel het begin van het seizoen in september nogal eens met mooi weer gepaard gaat, was dat met het verloop van de huidige zomer en actuele weersvoorspellingen niet echt te verwachten. Nu ja, schaken doe je natuurlijk eigenlijk ook binnen. Dus zo erg was het matige weer nu ook weer niet.

Alvorens het teamleidersstokje aan Harold over te dragen had Henk bedongen nog eenmaal als teamleider van het derde op te mogen treden. Dat had met ernstig jeugdsentiment te maken, want in Giessenburg was hij voor het eerst lid van de plaatselijke schaakclub De Giessen geworden en hoewel dat al weer enkele tientallen jaren geleden was, is het eerste jeugdige lidmaatschap van een schaakclub, zeker in de jaren zestig, nog zeker niet vergeten.

Het huidige team van de Regiohakkers is, zoals de naam al aangeeft, een team dat uit de regio is samengesteld om uiteindelijk door te stoten naar de KNSB. Dat is hun prima gelukt en hoewel hun eerste verblijf van korte duur was, ging het handhaven hen vorig jaar prima af en werden ze vijfde in hun poule, net als wij trouwens. Overigens waren ze op papier een stuk sterker met volgens de opstelling een gemiddelde rating van 2015, waar wij op 1961 bleven steken. Toch bleken zij een blik invallers te hebben moeten opentrekken doordat ze met name een aantal topzieken hadden, waardoor er in ieder geval een spannende strijd ontstond en ik als teamleider wel mogelijkheden om het goede begin van vorig jaar (enorme winst tegen PSV-Dodo) een bescheiden maar passend vervolg te geven.

Ter inspiratie had Henk nog een rustieke route langs het riviertje de Giessen genomen om het dorpshuis waar geschaakt werd te bereiken, maar deze inspiratie bereikte helaas niet het hele team, waardoor er wat dingetjes misgingen aan onze kant. Bij Shotaro de Niet bijvoorbeeld, daar stonden de stukken niet al te best en een blunder verhaastte het einde. Hing Ting Lai kwam ook al matig uit de opening - de wind gierde door diverse Franse gaten en wit leek daar wel raad mee te weten. Eric Roosendaal stond verder een tikje minder. Gelukkig stonden Jan Krans en Tjomme Klop wel goed en bij Roger Mehra en Joël de Vries leken er kansen. Ook Bert Kampen was ondanks allerlei isolani's en dubbelpionnen zeer tevreden over zijn stelling. Zijn dynamische voordeel bleek inderdaad overweldigend te zijn en zwart werd dan ook vakkundig ingesnoerd waarna de gelijkmaker een feit was.

Rond vier uur zag Jan Krans een fraaie combinatie die aan zwart echter geheel voorbijging. En dus offerde Jan een dame met mat als gevolg. Altijd leuk. U kunt de slotcombinatie van Jan hier zelf bekijken. Roger had inmiddels een stuk gewonnen en ook daar kwam een punt binnen. Bij Hing Ting werd de witte aanval tenslotte te sterk en dus was het 3-2. Tjomme had een bijzonder scherpe partij met diverse hangende stukken en het leek winnend te zijn. Eric had inmiddels de moeilijkheden overwonnen en stond weer gelijk. De zege was kortom binnen handbereik. Maar helaas... Tjomme miste in hoge tijdnood een fraaie winst, haalde nog wel zet 40 met precies 1 seconde over maar de stelling was inmiddels verloren. Joël bleek niet verder te kunnen komen en speelde remise. Eric overzag op zet 39 een hinderlijk schaakje waardoor er geen prettig maar een zeer slecht toreneindspel op het bord kwam. Dat bleek tenslotte onhoudbaar, zodat A3 met lege handen achterbleef: een 3½-4½ nederlaag waar veel meer ingezeten had!

Gelukkig bleek Giessenburg wel een uitstekende Wok-Chinees te hebben, hetgeen veel van het leed verzachtte. Of die Chinees er al lang zat, vroeg Jan zich af. Henk, bleek de recente ontwikkelingen op zijn geboortegrond niet steeds nauwlettend te hebben gevolgd: Tja, 40 jaar geleden zat hij er nog niet...

• Doorgeefschaakkampioenschap (24-6-2011)

De laatste avond staat altijd het doorgeefkampioenschap op het programma. Er waren slechts vijf teams maar de strijd was zeer fel en veel wedstrijden eindigden in 1-1 zodat de teams dicht bij elkaar bleven. Pas tijdens de laatste zetten viel de uiteindelijke beslissing toen de oudere rotten Helsloot/Roosendaal van de jonge honden Jacobs/IJzermans wisten te winnen.

Eindstand

Jan Helsloot/Eric Roosendaal 11 Nico Louter/Michiel Harmsen 10 Florian Jacobs/Gijs IJzermans 9 Jan Krans/Harold de Boer 8 Dirk Goes/Danny Kool 2

• Joël de Vries rapidkampioen (17-6-2011)

De finale was een relatief rustige ontknoping - eigenlijk was de uitslag al van tevoren bekend. Joël had uit vier avonden al 12 punten gemaakt, en alleen Henk Boot kon daar theoretisch met een topscore nog iets aan doen. Maar Henk zat in het buitenland en was afwezig - en dus was Joël bij het startsignaal in feite al kampioen. Hij won de avond niet (die eer was weggelegd voor Hing Ting Lai met 4 uit 4) en verbeterde zelfs zijn score niet, want de 2½ punt die hij scoorde was gelijk aan zijn laagste score over de eerste vier avonden. Maar wel mocht hij aan het eind van de avond de Simonistrofee uit handen van de naamgever ontvangen. Een terechte beloning voor een sterk seizoen, want Joël heeft dit jaar zowel intern als extern zeer sterk gespeeld en het lijkt er op dat hij enorm vooruit is gegaan. Joël, gefeliciteerd!

• Sander Los clubkampioen! (10-6-2011)

Zowel Kevin Tan als Sander Los speelden dit jaar een sterke interne competitie. Na 13 van de 14 ronden stonden beiden op 10 it 13. Sander had echter een hogere TPR, en bij gelijk eindigen zou de titel dus naar hem gaan. Kevin moest in elk geval winnen en deed dat inderdaad door Walt Schagen te verslaan. Sander moest nog wel door een tijdnoodfase heen tegen Michiel Harmsen maar wist tenslotte ook zijn score op 11 uit 14 te brengen en daarmee de titel veilig te stellen.

• SGA-rapid competitie (9-6-2011)

Na de voorronden zag het er zonnig uit voor Amstelveen. Het team was ruimschoots eerste geworden en belangrijke concurrent Caissa 1 zou waarschijnlijk niet eens de finale halen. Matthew Tan scoorde een verbluffende 8 uit 9 terwijl Christopher Brookes een fraaie 5½ uit 9 wist te boeken. Invaller Florian Jacobs had met 3 uit 3 ook een sterke bijdrage.
Caissa kwam de laatste avond extra sterk op en wist 11 uit 12 te halen, waardoor het team nog net de finale haalde, samen met Caissa 2 en Boven-IJ.

In de finale kwam Caissa opnieuw met de oude maar sterke garde: Ree en Van der Sterren bemanden de kopborden, Wiersma en Bezemer complementeerden het team. Amstelveen (met Lody Kuling, Matthew Tan, Florian Jacobs en Christopher Brookes) begon echter prima met een 3-1 zege tegen boven-IJ terwijl Caissa 1 en Caissa 2 onderling 2-2 speelden. Daarna kwam het belangrijke duel tussen Caissa 1 en Amstelveen aan de orde. Matthew Tan is momenteel echt voor niemand bang en versloeg Ree. Florian zegevierde knap over Wiersma. In een cruciale partij stond Christopher lange tijd gewonnen tegen Bezemer, maar in tijdnood miste hij een mat in vier en verloor zelfs nog. Dat zou een belangrijk punt blijken.

Want in de laatste ronde mocht Amstelveen daardoor maximaal een punt prijsgeven op Caissa 1. De strijd tegen Caissa 2 (die uiteraard hun eerste team zo goed mogelijk steunden) leverde slechts een 2-2 gelijkspel op terwijl Caissa 1 met 4-0 uithaalde tegen Boven-IJ. Zodoende werd Caissa 1 alsnog kampioen en eindigde Amstelveen als tweede. Topscorer was uiteraard weer Matthew, met 2½ uit 3.

Ook Amstelveen 3 wist overigens de finale te halen, ondanks een paar reglementaire nullen wegens een te sterke invaller (Florian). Gijs IJzermans scoorde maar liefst 7½ uit 9! In de finale kon het team echter niet te veel potten breken en met 4½ uit 6 werd slechts de 4e plaats bereikt. Wel scoorde Harold de Boer nog een fraaie 2½ uit 3.

• Jan Krans snelschaakkampioen (3-6-2011)

Jan Krans was de te kloppen man op de laatste avond van het snelschaken. Florian Jacobs, Joël de Vries en Gijs IJzermans hadden alledrie geduchte concurrenten kunnen worden, maar geen van hen was aanwezig en dus had Jan in theorie vooral te maken met Henk Boot. Maar dat Henk zou winnen Leek toch niet al te waarschijnlijk, want Henk moest dan minimaal derde worden en Jan mocht niet hoger eindigen dan plaats vijf. Welnu, Henk scoorde weliswaar goed, maar helaas voor hem: Jan scoorde beter. Zo veel beter zelfs dat hij alle concurrentie voorbleef en met 14 uit 18 de avond won. Daarmee verbeterde hij zijn totaal zelfs nog en won met vlag en wimpel de Verlaancup. Proficiat Jan!

• Rapidcompetitie (16-5-2011)

Afgelopen maandag stond alweer de eerste speelavond van de zomerrapidcompetie voor clubteams van de SGA op het programma. Deze zou bij Tal worden gespeeld. Na de twee overwinningen in 2008 en 2009 volgde een teleurstellend jaar waarin niet eens de finalegroep werd gehaald. Dit jaar moest dat anders en Harold had dan ook besloten om iedereen achter zijn broek aan te zitten om een zo sterk mogelijk team op de been te krijgen. Vanwege het korte tijdsbestek en een lang weekend (KNSB en AJAX), kostte het enige moeite om überhaupt een team bij elkaar te krijgen. Uiteindelijk werd het team gevormd door Sybolt, Christopher, Gijs en mijzelf. Een gebalanceerd team met ervaring en opkomende talenten.

Toen maandag om kwart over 8 het startsein werd gegeven, was ons derde bord nog steeds leeg. Iedereen vroeg zich af waar Christopher, die niet bekend staat als iemand die vaak te laat komt, toch bleef. Enkele telefoontjes later kwamen we erachter dat Christopher nog thuis zat. Zijn vader had verkeerd gekeken op de SGA-site en dacht dat de wedstrijd van vanavond was verzet. Hij zou zsm naar het Mercatorplein komen, maar kon de eerste ronde niet meer redden. Gelukkig was de wedstrijdleider zo vriendelijk om Harold dispensatie te verlenen om de eerste wedstrijd in te vallen.

Genoeg hierover, op naar de wedstrijd. We speelden de eerste wedstrijd tegen het op papier zwakkere doch immer gevaarlijke Tal/DCG. De eerste vrede werd al binnen 10 minuten getekend. Gijs had niet veel bereikt vanuit de opening en was tevreden met een halfje tegen semi-Amstelveens talent Tjark, Op de andere drie borden leken we prima te staan. Sybolt's tegenstander deed bijna alles verkeerd in een vier-pionnensysteem, en keek al heel snel tegen een slechte stelling aan. Harold had een redelijk normale (Siciliaanse?) stelling waar niet veel aan de hand leek en ikzelf had weer eens een heerlijke Budapester op het bord waarin ik al een heel lekker initiatiefje had. Vervolgens ging het als eerste mis bij mij. Ik draaide twee zetten om, en ipv een pion voor stond ik opeens zeer problematisch. Even later was het bij Harold opeens afgelopen en ik hoorde iets van dat het opeens mat was. Gelukkig zou Sybolt dan toch wel winnen... Nadat mijn tegenstander de duimschroeven had aangedraaid was het tijd voor hem om te incasseren. Helaas pakte hij de verkeerde kwal waarna zijn paard opeens ingesloten bleek. Ik bleef een kwal en een pion voor en won kort daarna. En Sybolt? Bij Sybolt voltrok zich een waar drama. Nadat hij zijn tegenstander had getruct, had hij opeens ontzettende stellingspech. Zijn tegenstander had een stuk en een kwal moeten offeren, en had dus een volle toren minder. Echter, door een volkomen toevalligheid kon hij na een schaakje opeens een vork geven. Sybolt verloor een stuk, maar bleef nog steeds een kwal voor. Hoewel het resterende eindspel remise was, besloot Sybolt keihard op de winst te spelen. Hij was namelijk niet erg overtuigd van zijn tegenstanders schaaktalent. Dit kon natuurlijk alleen maar misgaan, en na een kleine onhandigheid promoveerde opeens een van zijn tegenstanders pionnen. Kortom 1½-2½.

Geen tijd om te rouwen want binnen enkele minuten stond alweer de volgende ronde op het programma. Christopher was inmiddels gearriveerd, en dat kon zeker geen kwaad aangezien de wedstrijd tegen Caissa 1 op het programma stond. Deze wedstrijd begon vrij goed. Ikzelf kreeg een 3.Lb5 siciliaan op het bord waarin Bezemer al redelijk snel mistastte. In een moeilijke stelling moest hij de geofferde pion teruggeven en kon hij niet meer rokeren. Het ergste kon hij afwenden met een dameruil, maar hij bleef over met een dubbel toreneindspel en een pion minder. Dit bleek redelijk eenvoudig gewonnen voor mij. Bij Chris was via de Poisoned Pawn variant een spannende stelling ontstaan. Hij trok volop richting de zwarte koning, en nadat Ivo Timmermans zich niet helemaal goed verdedigde wist hij een winnende truc erin te vlechten. Iets meer geluk was er nodig bij Sybolt. Hij had ergens twee pionnetjes gemorst en moest vol in de verdediging. En met verdediging bedoelen we aanval. In een eindspel met T+P vs T+P trok Sybolts koning fel ten strijde. Rob Witt kwam niet lekker onder de druk uit en inmiddels leek de stelling al remiseachtig. Rob had helaas niet door dat zijn toren aangevallen stond en pakte pardoes zijn koning vast, opgegeven dus. Tot slot de partij van Gijs. Deze had vanaf het begin een solide min te pakken. Dit resulteerde in een eindspel met T+L vs T+P. Echter, het zwarte paard had niet echt veel bewegingsvrijheid. Gelukkig voor Gijs deed zijn tegenstander in tijdnood een onhandige winstpoging. Dit verloor direct een pion, maar zijn tegenstander besloot liever een kwal te geven. De overgebleven stelling was helemaal uit. Echter met nog minder dan een minuut op de klok maakte Gijs nog een fout. Zijn tegenstander kon een doorbraak forceren waarna de c-pion niet meer te stoppen was. Zijn tegenstander miste dit, en vervolgens maakte Gijs het zonder fouten af. 4-0 dus tegen Caissa 1!

In de laatste wedstrijd stond Caissa 2 op het menu. Ik kan geen gedetailleerd verslag geven van deze wedstrijd omdat ik zelf een bijzonder ingewikkelde partij had. Ik verloor zelf in ieder geval vrij onnodig in een gelijk lopereindspel dat niet al te moeilijk remise was. Sybolt bikkelde na een slechte opening zich nog op wonderbaarlijke wijze tot remise. Christopher stond een kwal achter maar wist ergens te winnen. Gijs won ook, nadat hij een dameoffer had geaccepteerd en vervolgens het zwarte tegenspel neutraliseerde. 2½-1½ dus. Kortom, met 8 bordpunten uit 12 partijen een mooi begin van de eerste dag. Nu kijken of we dit niveau kunnen vasthouden over anderhalve week bij VAS!

• KNSB-competitie, ronde 9 (14-5-2011)

Een overwinning voor de statistieken met een gouden randje! (door Lody en een beetje Matthew)
Rond kwart voor een bereikte ik samen met Jelmer het Go-centrum. Ondanks een korte nachtrust bemerkte ik al snel een onwennig sfeertje. Maar waarom dan? Zowel het eerste als het tweede hadden zich reeds ruimschoots veilig gespeeld en de promotiekans voor ons vlaggeschip was zuiver theoretisch. De spanning was te wijten aan Matthew, die na een matige start behoorlijk goed gescoord had en zodoende deze middag zijn eerste IM-norm kon scoren. Zelf was Matthew al sinds dinsdag in de stress toen hij erachter kwam dat zijn tegenstander uit bouwjaar 1941 stamde en de overwinning dus niet zonder slag of stoot behaald zou gaan worden. Speciaal voor deze gelegenheid waren het eerste bord (waar Bas van der Plassche een IM-norm zou scoren, mits Il Capitano zich voor 2 uur aan zijn bord zou melden) en het tweede bord waar Matthew zetelde, op een denkbeeldig podium geplaatst.

Na nog geen seconde spelen was de norm van Bas een feit (waarvoor nogmaals felicitaties), niet veel later toonde het gezicht van Matthew een bizarre vorm van afgrijzen toen zijn tegenstander zich van het Russisch bediende. Op de andere borden duurde het uiteraard langer voordat tekening in de strijd kwam. Een overzicht van de partijen in vogelvlucht. Jelmer pakte een klein minnetje met zwart op bord 3 en boog dit met secuur spel om in een voordeeltje, waarna hij het punt nog voor de tijdcontrole binnensleepte. Sybolt maakte zijn aanvraag voor een witbord met de belofte zijn eerste overwinning van het seizoen te scoren waar door op bord 4 een strakke Stratiaanse overwinning te boeken. Op bord 5 speelde ikzelf de ene belachelijke zet na de andere, gelukkig was mijn tegenstander zo vriendelijk zijn beide lopers op de derde rij ongedekt te laten, stuk kwijt en dus 3-0. Ook Tobias won een strakke partij op bord 6. Toen het zwarte paard op a8 verdwaalde en gedomineerd werd door een pion op a5 en een vrijpion op d6 was het pleit beslecht. Kevin over zijn eigen partij op bord 9: hij dacht op zet tien al 40 minuten na en dat brak hem in tijdnood op. Stiekem speelde Kevin zelf echter ook een zeer sterke partij, een verdiend punt aldus: 5-0.

Aangezien PP al na 10 zetjes een soepel halfje had gedrukt waren de matchpunten voor de tijdcontrole al binnen. Bram kon het echter niet bolwerken tegen Erika Sziva en leed de enige nederlaag van de middag. (Ojee, hiermee verklap ik alvast dat Matthew in ieder geval niet verloor.) Wat betreft Il Capitano op bord 1: zelf beweerde hij te weten wat hij deed, voor omstanders leek het echter een wonder dat hij niet matging over de h-lijn, de aanval leidde echter wel tot eeuwig schaak. Als laatste was Dennis klaar. Hij moest op een het eind nog even bikkelen voor een halfje, maar slaagde uiteindelijk met verve. Een mooie 7½-2½ overwinning dus. En doordat de twee koplopers beide wonnen eindigden we op een mooie derde plaats. Volgend jaar met misschien wel wat versterkingen een echte gooi naar het kampioenschap?

Na al deze opwinding werd besloten de Ming Dynasty te bestormen. Daar bleek echter een pijnlijke scheiding tussen het eerste team en de rest. Waar Gijs met Eric discussieerde over cricket en het stuiteren van de belachelijke bal die ze daarbij gebruiken, was bij ons Dennix het hoofdonderwerp van de avond. Hij is namelijk niet zo blij met zijn nieuw verworven bijnaam Dennix, liever wordt hij Bloody Mary Dennis genoemd. Hier had nog een aantal interessante dingen over Dennix moeten komen, maar we hebben besloten dit uit het verslag te knippen. Mocht iemand nog geïnteresseerd zijn, dan verwijs ik u door naar zijn facebook-pagina.

Owja, en tot slot nog een verslag van Matthew over zijn eigen partij.

De partij die me een norm opleverde
Dankzij een hoop heen en weer gemail van onze teamleider was er voor mij de mogelijkheid om een IM-norm te scoren. Daarvoor moest nog wel even gewonnen worden van Frans Kuijpers. Voor degenen die nog wat jonger zijn, in 1963 heeft hij het gepresteerd om het Nederlands Kampioenschap te winnen.
Het grote voordeel van al een maand weten tegen wie je moet is dat je kunt voorbereiden. Helaas waren er niet veel recente partijen te vinden van mijn tegenstander, en moest ik me beperken tot de mentale voorbereiding. Een nadeel is dat je al een maand van tevoren zenuwachtig bent.
Beseffende dat ik veel beter scoor in uitwedstrijden, besloot ik deze wedstrijd te beschouwen als een uitwedstrijd. Ik stond zaterdagochtend lekker vroeg op om vervolgens lekker mijn huis te gaan boenen. Met wat therapeutische muziek op de achtergrond kon ik me ideaal focussen op deze belangrijke wedstrijd. Hoe lang had ik immers al niet gedroomd over die felbegeerde eerste norm. Rond half 1 stapte ik het GO-centrum binnen. Er was al een aantal opgewekte mensen aanwezig en dat is altijd prettig als afleiding. Toen alles was neergezet, de tegenstanders waren gearriveerd en de arbiter het startsein gaf begon de wedstrijd dan eindelijk. Een precieze analyse zal in de partijsectie komen, maar hier een kort verslag van mijn beleving:
Toen na twee zetten het Russisch op het bord stond, werd ik enigszins zenuwachtig. Als al die toppers al niet door deze stugge verdediging kwamen, hoe moest ik het dan in hemelsnaam gaan aanpakken? Voor de verandering ging ik maar eens een hoofdvariant proberen te spelen die ik jaren terug kort bekeken had. Helaas wist ik de precieze zetvolgorde niet meer, dus moest ik al een half uur investeren om een standaard uitgangspositie te bereiken. Vanaf hier begon ik wel goed te spelen, en na wat onnauwkeurigheidjes van zwart kreeg ik de overhand. Helaas koos ik vervolgens voor een afwikkeling die leek te winnen, maar waarin hij net een verdediging had, hij had simpelweg net iets verder gerekend. Nu mijn aanval was afgeslagen moest ik mijn troepen hergroeperen om te pogen de schade te beperken. Gelukkig voor mij, koos hij een voortzetting die wel duidelijk beter was voor hem, maar waarin ik nog wat counterkansjes had. Als hij voor een stugge voortzetting was gegaan, waarin hij misschien iets minder voordeel had, was het vrijwel onmogelijk geworden voor mij er nog iets van te maken.
Dankzij deze keuze van hem belandden we in een verschrikkelijk moeilijke stelling. Omdat we inmiddels ook niet zoveel tijd meer over hadden maakte hij een paar kleine foutjes. Hierdoor kon ik de balans weer mijn kant op laten slaan. Vlak voor de veertigste zet, toen ik inmiddels al een pion had buitgemaakt, maakte hij nog een blunder waardoor het direct uit was. Twee zetten later gaf hij op en was mijn eerste norm een feit! Helaas is het niet mogelijk om in de speelzaal je shirt over je hoofd te trekken en het uit te schreeuwen van vreugde. Dus werd het op gepaste wijze gevierd met een biertje in de bar!

A2 duidelijk te sterk voor De Waagtoren 2
Waagtoren 2 stond laag en het moest winnen. Verrassend genoeg echter waren er maar drie spelers van het basisteam naar Amstelveen gekomen. Een ervan bleek sterk genoeg om een blitz-overwinning te scoren tegen Christopher, die zich vanuit de opening lelijk liet verrassen. Op dat moment zag het er allemaal niet te best uit. Harold de Boer stond slecht, Jan Krans en Eric Roosendaal leken matig te staan en Jan Helsloot zat tegen een gedekte zwarte vrijpion op e3 aan te kijken, al bleek dat achteraf nogal mee te vallen. Jeroen Schoonackers stond gelukkig wel goed, en hij scoorde dan ook de gelijkmaker. Michiel Harmsen wist een ontwikkelingsvoorsprong om te zetten in een pluspion, bij Esther de Kleuver stond het ongeveer gelijk.

In de tijdnoodfase ging het ineens heel hard. Michiel wikkelde af naar een gewonnen pionneneindspel, Jan Helsloot wist ook al een gewonnen eindspel te bereiken en Esther kreeg in de laatste seconden voor zet 40 een dame cadeau. Plotseling was het al 4-1 en was de wedstrijd beslist. Want Jan Krans stond inmiddels beter en won via een klein trucje een stuk: 5-1. Eric had vanuit moeilijke stand vlak voor de tijdcontrole een enorme kans op groot voordeel gemist en kwam dat niet meer te boven. Harold de Boer tenslotte vocht creatief terug in een stelling met een dame tegen twee actieve torens. Via continu klieren wist hij een gevaarlijke vrijpion te liquideren. Wit wist er echter nog eentje te maken en dat kostte Harold zijn paard. In zijn laatste minuten ging wit op zoek naar mat, vond soepel de eerste twee zetten maar miste vervolgens een simpel mat in twee. Harold ging schaakjes geven, wit probeerde er uit te lopen, maar bood in wanhoop met nog drie seconden op de klok remise aan. Harold aarzelde, besloot dat winst in verloren stand toch wel al te gek was en nam het aan.

Daarmee werd de eindstand 5½-2½. Het betekende ook dat Waagtoren 2 degradeert zodat Caissa 5 zich nog juist wist te handhaven. Da's dan wel weer prettig voor A4 volgend jaar.

A3 heeft verre thuiswedstrijd (door Henk Boot)
Het was een 'thuis'-wedstrijd, waarbij we niet zoals we gewend zijn gezellig kunnen kijken wat onze maatjes van het eerste en tweede team doen. Nee, deze thuiswedstrijd was een gemeenschappelijke laatste ronde, waarvoor we helemaal naar Groesbekistan moesten afreizen. Nu waren we daar al eerder geweest, maar er zijn vele wegen rond en door Nijmegen die in Groesbeek uitkomen.

Uiteindelijk kwamen we exact om 12 uur aan, maar we waren helaas maar met 6 mensen. We hadden sowieso al invallers nodig en geregeld, maar toen bleek daags tevoren dat topscorer Florian Jacobs in het buitenland zat en ook A2 zonder kopman zat. Extra invallers waren zo snel niet meer te regelen. Hoewel het voor A2 (net als voor A3) alleen maar om de eer ging, was dat voor hun tegenstanders niet het geval. Daarom werd besloten A2 wel volledig te bemensen en het derde dan maar met een zestal te laten spelen. Onze excuses aan onze tegenstanders van ASV en de twee eerste punten werden sportief aanvaard, maar we begonnen natuurlijk wel met een 0-2 achterstand. Gezien het ratingoverwicht van onze tegenstanders (gemiddeld 2055 tegen 1908) lag er een zware middag in het verschiet.

Ogenschijnlijk was er op de meeste borden de eerste twee uren niet zo veel aan de hand, maar niemand stond echt minder, misschien alleen Shotaro de Niet maar gelukkig had hij zelf wel een goed gevoel over zijn stelling. Opeens ging het bij Gijs IJzermans. De witte loper op b2, aangevuld met een dame op c3 maakten dankbaar gebruik van de geboden gastvrijheid toen zwart om ook achteraf onduidelijke redenen g6 en Kg7 speelde en zijn eigen paard op f6 in een dodelijke penning zette. Peter de Heer had inmiddels de vrede getekend met zijn tegenstander, die later aangaf weliswaar remise te hebben gespeeld, maar de analyse regelmatig te hebben verloren. Ook Roger Mehra gaf zijn goede vorm in zijn eerste KNSB-jaar een vervolg door zijn sterke tegenstander in een moeilijk te verdedigen toreneindspel te manoeuvreren. Helaas werd de stelling dichtgeschoven en vervlakte het voordeel, zodat de tegenstander met een blauw oog kon ontsnappen. Ook bij Shotaro was inmiddels een volstrekt gelijkwaardige stelling ontstaan hetgeen een logische remiseuitslag opleverde.

De stand 2½-3½ bood, gezien de stand op de laatste twee borden toch nog wel een goed perspectief op een 4-4 einduitslag. Tjerk Sminia stond remise-achtig en Bert Kampen had een zeer veelbelovende stand bereikt. Hij had eerst een witte centrumpion verorberd en stond een tijdje gedrongen, maar zijn tegenstander wist de optische compensatie niet in eigen voordeel uit te buiten en kwam fors achter in tijd. Toen vervolgens een materiaalverhouding van dame, toren en paard tegen een toren- en loperpaar ontstond, zag het er zeer kansrijk uit voor onze man. Helaas concentreerde hij zich op matvisioenen, waar een positionele voortzetting (achteraf) wel zo goed bleek te zijn. En ja, visioenen zijn nu eenmaal visioenen. Door actief spel ontsnapte de tegenstander met eeuwig schaak. Ook bij Tjerk was het inmiddels niet goed gegaan. Een open b-lijn voor wit was nog tot daar aan toe, maar toen de witte loper een belangrijke diagonaal ging bestrijken terwijl zijn zwarte counterpart maar een zielig exemplaar bleef was de strijd snel beslecht. Opnieuw vertrok Tjerk met een ongelukkige nederlaag uit het verre Groesbekistan. Hoewel we van tevoren met zes man een 5-3 nederlaag alleszins redelijk hadden gevonden, bleef achteraf het gevoel hangen dat een spectaculaire 4½-3½ overwinning binnen handbereik is geweest.

Niettemin, dankzij een overweldigende start dit seizoen zijn we gelukkig nooit echt in degradatiegevaar geweest en is de vijfde plaats in de eindrangschikking toch alleszins verdienstelijk te noemen. Kortom, het volgend seizoen lonkt alweer.

• Open Snelschaakkampioenschap van Amstelveen (22-4-2011)

Hij had het al vaak geprobeerd - was vaak dichtbij gekomen, tot een barrage toe, maar nog nooit was het gelukt. Maar ditmaal was Matthew de sterkste van alle 53 deelnemers en met 7 uit 7 werd hij glorieus winnaar van de finalepoule.
Een compleet verslag vindt u hier.

• A4 handhaaft zich in promotieklasse (11-4-2011)

Het beloofde een zenuwslopende avond te worden. A4 speelde tegen Tal 2 en beide teams konden nog degraderen. A4 had een punt meer en dus was 4-4 genoeg, maar Tal 2 had niet genoeg aan een gelijkspel als concurrent De Wachter zou winnen. Datzelfde De Wachter speelde tegen Tal 1 (je verzint het amper). En Tal 1 stond gedeeld aan kop en moest dus winnen - en liefst met grote cijfers, want nadat ze in de vorige ronde gelijkgespeeld hadden stond het team gelijk in matchpunten maar wel een bordpuntje achter op concurrent Caissa. Die hadden het overigens niet eenvoudig met een bezoek aan Gambiet.

De eerste berichten waren bepaald ongunstig voor A4. Nog voordat er goed en wel begonnen was stond Tal 2 al op 2½ punt. Henk Boot had vooruit gespeeld, een paar kansen gemist en verloren. Dirk Goes (die ook bij Tal speelt) vermeed enge belangenverstrengelingen en speelde in een minuutje remise. En dan was er nog bord 3. Daar zou John Spinhoven spelen. Maar al wie er kwam, geen John. En dus een pijnlijk verliespunt. Een bespreekgevalletje zullen we maar zeggen. Maar ook de verdere borden gaven niet al te veel reden tot optimisme. Michiel Harmsen stond matig, Marcel Laarhoven op zijn best gelijk en Jan Willem Stroes had een stuk kunnen winnen maar dacht het weer te gaan verliezen en won het dus maar niet maar gaf een paar zetten later wel een kwaliteit weg. Alleen Nico Louter had een prettige rommelstand van het soort waarin hij levensgevaarlijk is en meestal een puntje scoort.

Hoe waren de berichten uit de andere lokaties? Tal 1 zou het volgens de ingewijden moeilijk krijgen, want het team draaide slecht en het vroege nieuws was dat hun bord 1 al verloren stond. Gunstig voor Tal was wel dat concurrent Caissa een paar invallers had en dat bij Gambit zowaar Albert Blees weer eens meespeelde. Het stond daar 1-1 en Caissa had het schijnbaar moeilijk.

Inmiddels zag het er niet naar uit dat A4 op eigen kracht de veilige haven zou halen. Marcel nam in verdachte stelling een vredesaanbod aan en bij Walther Kappelhof ging het na een prima gespeelde opening ergens mis waarmee Tal 2 al op 4-1 kwam. Michiel Harmsen stond halverwege uiterst verdacht en toen zwart twee torens op de tweede rij kreeg telde men de matchpunten bij Tal al. Zwart ruilde echter de torens af voor een pionnetje en kwam er toen achter dat hij in een verloren eindspel zat. Michiel speelde het sterk af tot hij de genadeklap kon uitdelen - toen raakte hij in lichte tijdnood de draad kwijt. Het dame-eindspel dat overbleef was nog juist gewonnen maar werd toch remise. Tal 2 was daarmee alsnog in veilige haven. Bij Jan Willem kwam het niet meer goed en Nico weefde een web van penningen en diagonalen waarin de witspeelster de weg totaal kwijtraakte. Eindstand 5½-2½.

De redding moest dus van Tal 1 komen. En de berichten daarover werden steeds beter. De Wachter bleek een paar invallers te hebben en het team was behoorlijk verzwakt. Bord 1 van Tal had alsnog gewonnen, andere borden stonden goed tot gewonnen, het was 2-0, het zou 3-0 worden en Caissa stond 3-2 achter en zou niet gaan winnen. Uiteindelijk liep de score van Tal 1 op naar een verbijsterende 7½-½, terwijl Caissa inderdaad een minimale nederlaag leed. Tal 1 dus alsnog glorieus kampioen. Belangrijker voor A4 was dat De Wachter dus verloor, zodat ze A4 niet inhaalden en degradeerden.

Het was al met al geen overtuigend seizoen voor A4. Tegen de onderste vier werden na twee vroege nederlagen met grote moeite alsnog twee zeges gepakt. Tegen Tal was het niks (tweemaal verloren), tegen Caissa beter (tweemaal 4-4) en de beste en uiteindelijk beslissende wedstrijd was de knap gewonnen wedstrijd tegen Laurierboom/Gambiet. Samen dus 8 uit 9, nog geen 50% maar wel net genoeg voor plek 6, en dat was dit jaar juist genoeg voor handhaving in de promotieklasse.

• KNSB-competitie, ronde 8 (9-4-2011)

A1 speelt gelijk tegen Paul Keres
De resultaten in vogelvlucht: Matthew Tan scoorde een bliksemoverwinning op Xander Wemmers. Jelmer Sminia en Lody Kuling wisten eveneens een vol punt te scoren. Er waren remises voor Kevin Tan, Dennis Brouwer, Bram ter Schegget en Paul-Peter Theulings. Helaas konden Sander Los, Tobias Kabos en Sybolt Strating het niet bolwerken waardoor de eindstand precies op 5-5 kwam. A1 staat nu knap derde, maar de laatste minieme promotiekansen zijn eigenlijk wel verdwenen.

A2 duidelijk te sterk voor Utrecht 3
Een geheel compleet A2 was op papier duidelijk sterker dan Utrecht 3. De gastheren stonden laatste en hadden de punten dus broodnodig. Helaas voor hen zat dat er nooit echt in en uiteindelijk kwamen ze met een 5-3 nederlaag zelfs nog vrij goed weg.

Jonathan Tan kreeg een heel scherpe variant van de Najdorf. Zwart ontwikkelde zijn stukken slecht en stond in een oogwenk verloren. Uit wanhoop probeerde hij een trucje omdat alle andere zetten toch verloren. Jonathan zag het trucje en won daarmee op slag. Daarna bleek echter dat zwart bij normale voortzetting een vrijwel gelijke stelling had kunnen bereiken. Tja. Het tweede punt leek er bij Jeroen Schoonackers te komen - maar in plaats van een winnende aanval te lanceren ging hij pionnen rapen en het eindspel in. Twee pionnen meer was ook wel ok, maar niet toen hij een vitale pion cadeau deed. Het resterende toreneindspel werd meteen maar remise gegeven.

Ook op diverse andere borden hadden de Amstelveners het beste van het spel. Harold de Boer is hard bezig de negatieve balans uit het begin van het seizoen weg te werken. Ditmaal kwam hij tot koningsaanval, en toen dame, paard en toren een bijna onbeschermde koning belaagden was het punt binnen. Esther de Kleuver weigerde een vroeg remise-aanbod, zette een plusje om in pionwinst en won 'ineens' toen zwart een paard liet insluiten. Gezien de stand in de wedstrijd kon Eric Roosendaal een remise-aanbod in onduidelijke stelling rustig accepteren. De mooiste winst leek te komen bij Christopher Brookes - in de hyperscherpe poisoned pawn speelde hij de zwarte stelling lek en won een stuk - toen ging zwart maar rennen met een a-pion (veel meer kon hij niet doen) en verkeek Christopher zich op de sprintsnelheid van dat ding. In plaats van solide zetjes te doen won hij een tweede stuk maar bleek hij die a-pion vervolgens niet meer te kunnen stoppen. Een cadeautje voor Utrecht, eigenlijk.

Bij een 4-2 stand meende Utrecht nog een laatste kans te hebben op 4-4. Jan Krans had een paar steekjes laten vallen in de tijdnoodfase en stond inderdaad minder. Jan Helsloot had na een zeer wisselvallige partij (waarbij Jan al een directe winst gemist had) echter wel een prettige stand en dus leek een Utrechtse winstpoging wel wat optimistisch. Wit probeerde het toch en belandde in een verloren eindspel. Jan gaf wit nog een remisekans maar die werd prompt ook weer gemist en dus ging het volle pond alsnog naar Amstelveen. Dat Jan Krans daarna verloor was slechts voor de statistieken. A2 is met 9 punten nu een solide middenmoter, Utrecht blijft troosteloos laatste.

A3 best tevreden met gelijkspel (door Henk Boot)
De voorlaatste wedstrijd van het seizoen alweer. Beide teams hadden nog één matchpunt nodig om zich definitief veilig te stellen. Een tactische opstelling dan maar? Tja, de afgelopen wedstrijden was dat in ieder geval geen overtuigend succes gebleken. Wel hadden we een redelijk idee wie bij de tegenstanders aan de topborden zouden zitten. Na een tweetal omwegen, een afgesloten A1 en een lokale hindernis vlak bij de speelzaal waren we toch nog keurig op tijd. Als invallers voor Tjerk Sminia en Peter de Heer waren Dirk Goes en Henk Boot beschikbaar, zodat we toch een redelijk team op de been konden brengen.

We zetten ons welgemoed achter de stukken. De eerste verrassing overkwam mijzelf bij het handen schudden. Ik denk zelf al jaren dat ik een vrij gemakkelijke naam heb, Henk Boot, maar mijn tegenstander meende Joachim te horen, maar dat kon de pret van de wedstrijd verder niet drukken. Het eerste uur gebeurde er ogenschijnlijk niet zoveel, al had Darrell Kho een gedrukte stelling, maar hij vindt dat zelf meestal niet zo (heel) erg, Florian Jacobs had een breed pionnenfront op het bord maar zoiets kan vaak nog alle kanten op. Bij Bert Kampen ontstond in no time een eindspel met torens en beiden een zwarte loper op het bord, maar het evenwicht leek niet echt verbroken. De tegenstandster van Roger Mehra had een stuk voor wat pionnen gegeven en hoewel Roger even dacht slecht te staan, kwam zijn tegenstandster er niet doorheen. Bij Dirk Goes en bij Thijs de Boer bleven de stellingen in evenwicht, maar bij Henk Boot zagen de zaken er erg rooskleurig uit. Hij stormde met pionnen naar e5 en f5, offerde een loper op h7 (gewoon een zwarte pion meenemen was eenvoudiger), drong binnen met de dame en haalde een zwarte loper op b7 op, allemaal nog prima, maar naarmate de 40e zet naderde vervluchtigde het voordeel meer en meer.

Als eerste was Darrell klaar, hij hield zijn gedrukte stelling keurig remise, evenals Dirk. Ook bij Florian werd de vrede getekend in een (nog) evenwichtige stand waarbij allerlei zeer verplichtende en gecompliceerde voortzettingen voor de analyseruimte werden bewaard. Ook bij Bert was inmiddels de remisehaven bereikt. Inmiddels had Roger zijn voordeel uitgebouwd en gewonnen, maar Thijs had in gelijke stelling helaas een penning over het hoofd gezien, die een stuk en de partij kostte. Inmiddels stond Gijs IJzermans matig, maar hij had 2 paarden centraal op het bord gezet die potentieel toch aardig konden rondhoppen en dreigen. Omdat het voordeel bij Henk ernstig vervlogen was, mompelden verschillende Amersfoorters dat hun kopman maar remise moest aanbieden. Gijs speelde hier handig op in en bood zelf remise aan wat werd geaccepteerd. Ook mijn stelling was inmiddels volstrekt in evenwicht zodat ook mijn remiseaanbod werd geaccepteerd.

Kortom, na flinke strijd een 4-4 uitslag. Welkom na een reeks nederlagen en in ieder geval voor ons en onze tegenstanders precies wat we nodig hadden om de laatste ronde zonder zorgen te kunnen spelen, zodat beide partijen best vrede hadden met de uitslag.

• Winst voor A5 (8-4-2011)

A5 was incompleet - maar de gastheren waren ook maar met 7 man en dus kreeg Mateo Glowacki een punt cadeau. Winstpartijen voor Olav Lucas, Danny Kool en Joël de Vries compenseerden de nederlagen van Yannick Timar en Walther Kappelhof terwijl de enige remise op naam van Jean-Paul brookes kwam. Samen precies goed voor 4½-3½ en daarmee heeft A5 zichzelf ook meteen gehandhaafd.

• A4 wint en is bijna veilig (1-4-2011)

Zowel A4 als De Wachter stonden op 6 punten uit 7 wedstrijden, en dat is dit seizoen nog lang niet genoeg om zeker te zijn van lijfsbehoud want vier van de tien teams degraderen. Een belangrijke wedstrijd dus en A4, aangevuld met Olav Lucas, was dan ook op volle sterkte.

Twee punten vielen relatief snel na de start. Marcel Laarhoven speelde weer eens een agressief Koningsgambiet. Zwart behandelde dat veel te passief,zag twee stukken inactief verdwalen op de damevleugel terwijl het derde stuk aan de andere kant van het bord verloren ging. De snelle voorsprong was weer weg toen Jan Willem Stroes een fraai mat meende te zien, daarvoor een toren offerde en vervolgens moest erkennen dat wit nog kon ontsnappen. Inmiddels hadden enkele spelers het niet makkelijk. Dirk Goes had een scherpe stelling (en dan heeft Dirk het altijd lastig), Nico Louter raakte een kwaliteit kwijt tegen de bij Amstelveen zeer bekende Jurriaan Eggelte en John Spinhoven stond behoorlijk gedrukt al meende hij zelf wel kansen te zien. Michiel Harmsen had met de zwarte dame op b2 geslagen, een zet waarvan men wel zegt dat deze altijd fout is, ook als het goed is. Voorlopig leek Michiel als enige wel prettig te staan.

Dirk wist uiteindelijk remise te maken. Nico speelde snel en slaagde er zo in de tegenstander in grote tijdnood te brengen, waardoor deze in vrijwel gewonnen stand tenslotte maar remise aanbood. Soepele remise aldus Nico, die nu eens niet als laatste klaar was. Bij John liep de zaak echter uit de hand - zelfs twee zwarte torens op de tweede rij waren niet meer in staat de zaak te redden en Amstelveen kwam dus op achterstand. Uit de overige drie partijen moesten dus minimaal twee punten komen. Olav Lucas had een stuk geofferd voor twee sterke pionnen en de situatie was zeer onduidelijk. Bij Henk Boot stond het remise-achtig, maar vanwege de stand in de match weigerde hij een vredesaanbod. Captain Michiel leek het evenwicht te gaan herstellen. In de laatste minuten had hij een winnende truc, en zoiets kun je doorgaans wel aan de kopman van a4 overlaten. Dit keer echter miste hij de winnende truc, liet zich zelf diep in het eindspel ook nog beetnemen waardoor er ineens een stuk afging maar wist tenslotte toch nog juist het halfje te redden.

Henk Boot had inmiddels aangetoond dat zijn ronddartelende paard duidelijk superieur was aan een wat statische vijandelijke loper. Hij kreeg vrijpionnen en tikte het eindspel bekwaam uit. Daarmee hing alles van Olav af. De stelling was chaotisch. In een dame+toren-eindspel had Olav een ver opgerukte vrijpion, maar minder dan een minuut op de klok. Zwart moest uiteindelijk zijn toren geven voor de doorbrekende pion maar Olav leek niet genoeg tijd meer te hebben. De situatie veranderde drastisch toen Olav een schaak gaf en zwart dat overzag en zelf schaak gaf. Illegale zet, en twee minuten extra voor Olav. Dat maakte een groot verschil. Olav kwam weer even tot zichzelf, vond een paar sterke zetten waarna zwart het ook niet meer zag en zijn dame liet pennen. Toen moest er alleen nog even binnen een minuut mat gezet worden, maar Olav klaarde dat klusje met gemak en bezorgde A4 daarmee twee broodnodige matchpunten:4½-3½.

Daarmee is A4 nog niet 100% veilig, maar de uitslagen moeten wel raar vallen in de laatste ronde wil het team nog onder de rode lijn belanden.